Het werken in de reiswereld verveelt nooit; integendeel, het verruimt de blik en stelt een visie op mens en wereld iedere keer weer bij.

Vreemde culturen en verre landen hebben mij van jongs af aan geboeid en het was een logische stap om mijn opleiding te volgen aan de Hogeschool voor Toerisme. Na afloop van mijn studie heb ik vijf jaar praktijkervaring opgedaan in het buitenland en kennisgemaakt met de vele verschillende aspecten van de reiswereld. Na terugkeer in Nederland reisde ik jarenlang als contractmanager voor grote reisorganisaties door de wereld. Zo werd mijn hobby mijn werk en zo heb ik in de loop der jaren de mooiste logeeradressen verzameld met het uiteindelijke doel een eigen reisbureau te beginnen.

In 1995 was ik er klaar voor en heb ik Valerius Reizen opgericht in een mooi pand in Amsterdam Oud-Zuid. Een onafhankelijke reisorganisatie met veel expertise in huis en zeer kwaliteitsbewust. De eerste jaren hebben we veel tijd geïnvesteerd in de naamsbekendheid en de samenstelling van een kwalitatief hoogwaardig aanbod van luxe reizen naar bijzondere plekken. In de afgelopen dertig jaar hebben we mee mogen maken hoe de reiswereld elke keer weer voor nieuwe uitdagingen komt te staan, en dat houdt ons goed bij de les. Aanpassen aan nieuwe situaties vergt elke keer weer veel creativiteit en inzet, en dat is onontbeerlijk voor succesvol ondernemerschap. Valerius Reizen richtte zich aanvankelijk op bijzondere reizen door de gehele wereld. In de loop van de jaren zijn wij ons steeds meer gaan richten op het luxesegment en het was voor ons een logische stap om ons als eerste reisbureau in Nederland aan te sluiten bij Virtuoso.

Dit van oorsprong Amerikaanse netwerk is een wereldwijd samenwerkingsverband van luxe reisadviseurs en high-end reispartners (zoals hotels, rederijen en DMC’s). De doelstelling draait eigenlijk om één ding: uitzonderlijke reiservaringen creëren op het hoogste niveau. Alle partners binnen het netwerk worden streng geselecteerd en Virtuoso is een wereldwijd keurmerk voor luxe reizen, zodat klanten en leveranciers weten dat ze de topkwaliteit krijgen die ze zoeken. Wij richten ons tegenwoordig uitsluitend op dit topsegment van de markt, waar klanten grote budgetten aan hun privéreizen besteden. Denk aan minimaal € 100.000 op jaarbasis. Bij deze reissommen hoort, naast expertise, creativiteit en sociale vaardigheden, ook een enorm hoog serviceniveau. Bij luxe reizen gaat het om de details en dat betekent dat wij veel aandacht en zorg besteden aan onze klanten om zo tot het beste resultaat te komen.

Elisabeth Hoogerbrugge
Valerius Reizen

Deze column komt uit de Luxury-editie van Travelpro die je hieronder volledig gratis leest.

Vakantie of op zoek naar je roots in Ghana? Voor veel reizigers blijkt dat verschil kleiner dan gedacht. Wat begint als een reisidee, groeit onderweg vaak uit tot iets persoonlijks. Ghana is geen bestemming die je alleen bezoekt, het is een land dat je op een bepaalde manier binnenlaat.

Wij leerden Ghana jaren geleden kennen, toen we in het noorden van het land woonden en er projecten opzetten om kansarme bewoners te ondersteunen. Het werk bracht ons dicht bij het dagelijks leven en de altijd vriendelijke Ghanezen.

Vrijwilligers die via onze projecten in het land verbleven, wilden na hun inzet méér zien dan alleen hun directe omgeving. Ze wilden begrijpen waar ze waren, het land ervaren, de cultuur proeven. Vanuit die behoeften ontstond een logische volgende stap: het organiseren van rondreizen door Ghana. 

Onder veel reizigers, die ook gebruikmaken van onze expertise, zien we ook opvallend veel mensen die geboren zijn in Suriname of op de Antillen. Voor hen voelt Ghana zelden als een willekeurige bestemming. Het is eerder een plek waar iets van hun geschiedenis lijkt te wachten, niet altijd concreet, maar wel voelbaar.

Er zijn reizen die je maakt om nieuwe herinneringen te creëren, en er zijn reizen die je maakt om iets terug te vinden. Rondreizen door Ghana vallen opvallend vaak in die laatste categorie. Voor veel reizigers begint het niet met een bestemming op de kaart, maar met een vraag. Wie waren mijn voorouders? Waar begon hun verhaal?

Een bezoek aan het Ashanti-rijk of de slavenforten aan de kust, in plaatsen als Elmina en Cape Coast, maakt dat gevoel tastbaar. De geschiedenis krijgt daar een gezicht. Wat je eerder misschien alleen uit boeken kende, komt ineens dichtbij. Het zijn plekken die indruk maken, maar ook ruimte geven voor reflectie en verbinding.

En dan zijn er de persoonlijke verhalen die elke reis uniek maken. Mensen die in Ghana zijn geboren en terugkeren naar een land dat hen heeft gevormd. Reizigers die er ooit werkten en opnieuw willen ervaren wat hen destijds raakten. Families die een zoon of dochter opzoeken die er stage loopt of vrijwilligerswerk doen en vrijwilligers die ter plaatse Ghana willen ontdekken. Iedere reis brengt zijn eigen verhaal met zich mee.

Misschien is dat wel het mooiste aan Ghana. Het is een land waar reizen zelden alleen over afstand gaat. Het gaat ook over verbinden. 

Yvonne en John van Aalten
Ghana Active

Dit interview komt uit de Afrika-editie van Travelpro die je hieronder volledig gratis leest.

Piratenlegendes en verborgen eilandschatten, dagdromen en cocktails, weelderig groen en helder blauw, kleurrijke vissen en natuur, maar boven alles ontdekken en avontuur. Dat is voor mij het ultieme eilandgevoel. Dit gevoel, dat je nergens op het vasteland lijkt te kunnen krijgen, vond ik jaren geleden op een onbewoond eilandje in het Caribisch gebied. Afgezonderd van de rest van de wereld dronk ik een rum-cola (met Caribische verhoudingen) terwijl de zachte golven het witte zandstrand op kropen en mijn iets te dicht bij de zee geplaatste snorkelset meenamen. Ik stond op en pakte mijn snorkelset. Terwijl ik keek naar het kristalheldere wateroppervlak waarin de palmbomen werden weerspiegeld en ik doorhad dat de dingen die er nu echt toe deden allebei in mijn handpalmen zaten, voelde ik: dit is het ultieme eilandgevoel!

Dit ‘eilandgevoel’ is mij altijd bijgebleven en het was het begin van mijn droom als tengere twintigjarige om dit ooit te kunnen delen met anderen. Jaren later ging ik op zoek naar plekken waar massatoerisme niet bestaat, waar je je als een avonturier voelt in plaats van een toerist, waar regenwouden en stranden nog ongerept zijn, waar lokale families boutique hotels runnen met oprechte liefde, waar je los van de gebaande paden nieuwe plekken kunt ontdekken, waar excursies worden uitgevoerd door kleine ondernemers die met passie vertellen over hun unieke eiland, waar je echt even afgezonderd bent van die snel draaiende wereld en waar alles samenkomt in dat unieke eilandgevoel.

Zeven prachtige Caribische eilanden met, in mijn ogen, de perfecte cocktail van alles wat een eiland speciaal en bijzonder maakt, waren het resultaat! Dominica is ruw, ongerept en er is weinig toerisme. Barbados is kleurrijk, sfeervol en heeft prachtige kleine baaitjes met glashelder water. St. Lucia is magisch mooi en heeft veel kleinschalige, familiegerunde hotels. Op de Britse Maagdeneilanden voel je je echt even alleen op de wereld terwijl je snorkelt voor de kust van kleine onbewoonde eilandjes. Jamaica heeft prachtige natuur vol met ‘hidden gems’, zoals de Blue Hole in het regenwoud of de Dunn’s River Falls. St. Barth is kleinschalig en heeft verschillende stranden waar je vaak als enige bent en de Bahama’s zijn geweldig als je echt even één wilt worden met jezelf en de prachtige onderwaterwereld die zich overal om je heen bevindt!

Als eigenaar van het kersverse Oceans and Islands ben ik nog steeds diezelfde dromer die ooit met natte voeten en een snorkel in zijn hand op een verlaten strand stond, gedreven door een passie voor paradijselijke eilanden, het blij maken van mensen en het laten ervaren van de magie van deze bijzondere plekken.

Daniel Smit

Oceans and Islands
Lid van de VvKR

De Middellandse Zee heeft een bijzondere eigenschap: ze vertraagt. Niet abrupt, maar bijna ongemerkt. De eerste dag denk je nog in agenda’s en to-do’s. De tweede dag merk je dat je ademhaling dieper wordt. En ergens rond dag drie besef je: ik ben er weer.

Mijn eerste echte blue cruise in Turkije herinner ik me nog goed. Toen ik de haven binnenliep en de glanzende mahoniehouten gulets zag liggen, met daarachter het diepe blauw en de stille inhammen, voelde ik het meteen. Dit is bijzonder. Wat begon als verwondering groeide bijna ongemerkt uit tot liefde voor dit mediterrane vaargebied.

Ik begin mijn dagen graag in het water. Nog voor het ontbijt zwem ik rondjes om de boot, die rustig voor anker ligt in een beschutte baai, met de zon net boven de bergen. En soms, zomaar, dolfijnen naast me.

Dat is voor mij de magie van de Middellandse Zee, en zeker van de Turkse kust. Het landschap is ruig en warm tegelijk, de natuur dichtbij, het licht altijd flatterend. Je vaart langs plekken waar geen weg naartoe gaat, zwemt voor het ontbijt, eet beter dan thuis en slaapt met het zachte klotsen tegen hout. Zonder dresscodes, zonder stijf gedoe. Wel met aandacht.

Blue cruising is geen luxe in de klassieke zin van het woord. Het is luxe die je voelt. Tijd. Ruimte. Persoonlijke service van een bemanning die je naam kent en aanvoelt wanneer je zin hebt in een gesprek - of juist niet. Overdag zeilen of dobberen, ’s avonds lange tafels, goede wijn en verhalen die vanzelf ontstaan.

Wat mij telkens weer raakt, is hoe snel mensen opladen. Ondernemers, professionals, mensen met volle hoofden. In één week gebeurt er iets. De schouders zakken, de telefoon blijft liggen, het leven wordt overzichtelijker. Zon, water en ritme doen hun werk.

De Middellandse Zee is geen bestemming die je ‘doet’. Het is een plek die je ontvangt. Zeker vanaf het water. En misschien is dat wel precies wat we soms nodig hebben: even niets hoeven, en alles mogen voelen.

Tot op zee.

Nathalie D’Alessandro
SWS Sailing

Deze column komt uit Travelpro I van 2026. Je leest de volledige editie hieronder volledig gratis.

Ongeveer drie jaar geleden stelde ik aan Naziha Kechouh van de Malaysia Tourism Board voor om een studiereis naar Maleisië te organiseren met verschillende leden van VvKR. Elke keer wanneer ik haar weer zag, vertelde ze me dat het idee er nog steeds was en dat ze ermee bezig was. Fast forward naar de Vakantiebeurs van begin dit jaar: Naziha kwam naar me toe om te vertellen dat het wellicht dit jaar zou gaan lukken. En inderdaad, het is gelukt. Er is lang aan gewerkt, maar wat een prachtige studiereis is het geworden: we hebben maar liefst elf nachten doorgebracht in Maleisië. Denk aan bruisende steden, rijke cultuur, groene regenwouden, bounty-eilanden en indrukwekkend wildlife.

Voor deze reis waren zes plaatsen beschikbaar: vier leden van VvKR werden geselecteerd (Ariëlle van Mimpi Reizen, Janet van Young Travel Company, Rosalie van Puur Azië en ikzelf van Reisbrigade), en daarnaast mochten Jolanda van Apollo at Home en Yong van Sawadee Reizen ook mee. De reis was georganiseerd in aanloop naar het Visit Malaysia-jaar 2026 en alles was zeer goed voorbereid. Complimenten! Ik heb het weleens anders meegemaakt.

We ontmoetten elkaar op een vrijdagavond in het Shangri-La Hotel in Kuala Lumpur en het was meteen gezelligheid troef. We maakten een fietstocht dwars door Kuala Lumpur, brachten een bezoek aan het spiksplinternieuwe museum in Kuching, bezochten maar liefst vier grotten in het Mulu Nationaal Park, gingen langs bij een authentieke homestay, kauwden op een betelnoot en gingen per boot door de jungle op zoek naar neusapen. En dit zijn nog maar enkele van de hoogtepunten. Bij aankomst op elke nieuwe locatie werden we opgewacht door iemand van de plaatselijke Tourism Board. We werden verwend met cadeautjes en uiteraard moesten er overal foto’s van ons genomen worden. Dat verliep volgens een vast patroon: eerst werden de officiële foto’s gemaakt, waarbij we keurig naast elkaar stonden te poseren. Daarna volgde de ‘minilove’-foto, waarvoor we met onze duim en wijsvinger een klein hartje maakten. Ten slotte riep er altijd wel iemand ‘freestyle!’, en mocht je all-out gaan met gekke bekken. Ik denk niet dat er ooit zoveel foto’s van een groep zijn gemaakt als tijdens deze reis, en de meeste zijn niet geschikt voor publicatie (of toch juist wel?).

Dit soort reizen is absoluut waardevol: je ziet plaatsen waar je nog nooit bent geweest, je hoort van je collega’s die er ooit al wel eens zijn geweest wat er veranderd is en je bespreekt met de groep wat de moeite waard is om een volgende keer te bezoeken als je net wat meer tijd hebt. Want ja, tijdens een studiereis willen ze je in korte tijd zo veel mogelijk laten zien, dus alles is volgepland van 's morgens vroeg tot ‘s avonds laat en heel stipt geregeld met veel bliksembezoekjes. Veel zien, veel horen en veel leren; maar ja, iemand moet het doen. Wat me ook is bijgebleven, speelde zich niet alleen overdag af. Want als ‘s avonds het dagprogramma erop zat en iedereen eventjes tijd had om te relaxen, kwamen bij ons de laptops op tafel en werd er gewerkt. Dat zijn we gewend, want de mailbox wacht niet. Het werd echter meer dan alleen “even wat werk bijhouden”: we vergeleken onze boekingssystemen, bekeken elkaars offertes en deelden tips over automatisering en marketing.

Het waren avonden vol ondernemersinspiratie. Jolanda nam ons mee in de wereld van de retail, ik liet trots mijn CRM-systeem zien en Janet toonde haar mooi vormgegeven reisbescheiden. We leerden van elkaar, lachten om herkenbare ondernemersdilemma’s en ontdekten dat we eigenlijk allemaal met dezelfde uitdagingen worstelen.

Afgelopen zomer heb ik het vasteland van Maleisië uitgebreid bezocht met mijn gezin en nu in de herfst deze bijzondere famtrip met collega-ondernemers. Ik realiseer me meer dan ooit hoezeer mijn liefde voor dit land weer gegroeid is. De gastvrijheid, de afwisseling, de rust in de natuur en de zorg waarmee mensen met hun omgeving omgaan: Maleisië is een bestemming die je in je hart sluit.

Ik kan niet wachten om reizigers ervan te overtuigen dat Maleisië veel te bieden heeft. Het is een land dat alles heeft en dankzij deze studiereis weet ik dat wij, kleinschalige reisspecialisten (retail én touroperators), daar een prachtige rol in kunnen spelen. Hopelijk krijgen we dan net zulke mooie foto’s van onze klanten terug. Minilove! Freestyle!

Kim Nooyens
Voorzitter VvKR

Deze column komt uit de november-/december-editie van Travelpro die je hieronder volledig kunt lezen.

Als voorzitter van de VvKR schrijf ik meestal over onze branche: de uitdagingen, de kansen en de zorgen die we met elkaar delen. Maar vandaag gun ik mezelf een uitzondering. Want mijn eigen reisorganisatie, Reisbrigade, bestaat tien jaar en daar wil ik graag even bij stilstaan.

Tien jaar. Dat klinkt alsof er een jubileumboek bij hoort, compleet met gouden kaft en interviews met oude bekenden. In werkelijkheid voelt het vooral als een doodgewone maandag. Een overvolle mailbox, telefoontjes die teruggebeld moeten worden en een to-do-lijst waar je beter niet te lang naar kijkt. Toch is het vandaag precies tien jaar geleden dat ik Reisbrigade begon.

In 2015 nam ik het besluit. Niet omdat mijn toenmalige werk me tegenstond, ik heb het ruim elf jaar met plezier gedaan, maar omdat er iets begon te knagen. Ik kom uit een ondernemersfamilie, en het bloed kruipt… nou ja, waar het niet gaan kan. Ik wilde zelf bouwen, mijn eigen koers varen. En zo werd Reisbrigade geboren.

Vijf jaar geleden wilde ik het eerste lustrum groots vieren. Ik houd namelijk wel van een feestje. Maar toen kwam corona en die plannen verdwenen in de koelkast. Begin dit jaar dacht ik: nu ga ik het écht goed aanpakken. Alleen liep het anders. Geen pandemie dit keer, maar het leven zelf. 2025 begon turbulent: gezondheidsproblemen in mijn naaste omgeving, daarna werd ik zelf even flink ziek en bovenop dat alles liepen personele zaken anders dan gehoopt. Dan staat je hoofd niet naar het organiseren van een feest.

Ondertussen dendert het werk gewoon door. Terwijl ik nog midden in de zomerstand probeer te blijven, zijn klanten alweer druk bezig met 2026. De realiteit is dat de mailbox voller is dan ooit, de telefoon onafgebroken rinkelt en er altijd iemand iets van je wil. En zo zit ik dus, op maandag 1 september, de verjaardag van mijn bedrijf, achter mijn laptop in plaats van op een dansvloer.

Twee weken geleden lukte het gelukkig wél om even stil te staan. Samen met twee collega-reisondernemers die ook tien jaar bestaan (gefeliciteerd Puur Azië en TravelMood!) gingen we een weekend naar Zwolle. Geen groot spektakel, maar waardevol: herinneringen ophalen, terugdenken aan die coronajaren (ja ja, daar zijn ze weer) en dromen delen over de toekomst. Het was gezellig, ontspannen, soms zelfs een beetje serieus.

Toch zat ik de maandag erna alweer in de ratrace. De waan van de dag heeft een enorme zuigkracht, alsof er een onzichtbare hand is die je telkens terug de mailbox intrekt. Terwijl ik dondersgoed weet dat je momenten van succes juist moet markeren.

Vandaag kreeg ik daar nog een duwtje in. Een collega appte: “Gefeliciteerd! Je gaat vanavond toch wel een glaasje bubbels drinken?” Mijn reflex: “Nou, ik weet het niet hoor, ik heb nog zoveel werk.” Waarop zij kort maar krachtig antwoordde: “Successen moet je vieren.”

En ze heeft gelijk. Ondernemen is geen rechte weg. Soms zit je in de flow, soms worstel je om alle ballen in de lucht te houden. Maar als je nooit bewust pauzeert om terug te kijken, loop je het risico dat je voorbijgaat aan wat je al hebt bereikt. Tien jaar ondernemen is geen vanzelfsprekendheid. Het is een mijlpaal.

Dus vanavond trek ik toch die fles bubbels open. Want uiteindelijk is ondernemen net als reizen: de bestemming telt, maar het zijn de tussenstops die de reis de moeite waard maken.

Kim Nooyens 
Voorzitter VvKR

Deze column komt uit de september-editie van Travelpro die je hieronder volledig gratis kan lezen.

“Alles al ingepakt?”, dat is standaardvraag numero uno voor iedereen die binnen een week op vakantie gaat. Wie mij kent, weet dat ik een chaoot eerste klas ben op dat vlak. Zonder mijn man zouden we waarschijnlijk heel veel zaken vergeten. Nee dus: mijn koffer is nog lang niet klaar. En de gedachte aan vakantie voelt eerlijk gezegd nog net iets te ver weg, hoewel ik over vijf dagen vertrek. Ik ben goed in het plannen, organiseren en voorbereiden van andermans vakantie, maar die van mijzelf…

Juli en augustus zijn de piek van de piek: het moment waarop maanden werk, tientallen checklists, honderden mails en minstens zoveel telefoontjes samenkomen in een paar spannende weken. Dit jaar voelt het extra spannend. Niet alleen omdat we weer veel reizigers op pad mogen sturen, maar ook omdat de wereld om ons heen niet stilzit. Twee weken geleden was het luchtruim boven Qatar even gesloten en dat van Dubai nog korter, maar lang genoeg om de volgende dag ongeruste klanten aan de telefoon te hebben. En we waren nog maar net klaar met het informeren van reizigers met een binnenlandse vlucht in Suriname en Tanzania. De eerste berichten over bosbranden zijn alweer een feit, en Rusland intensiveert het aantal aanvallen op Oekraïne.

Dat is ons speelveld: als rots in de branding zijn wij er om onze reizigers te kalmeren, van informatie te voorzien en ervoor te zorgen dat ze even helemaal weg zijn uit de dagelijkse sleur. Want ja, er zullen weer vervelende schemawijzigingen komen. Er zullen ontroostbare kinderen hun teddybeer op de vorige accommodatie achterlaten, of kamersleutels zullen in een jaszak tevoorschijn komen. Ook zullen we mensen moeten terughalen omdat er verdrietig nieuws vanaf het thuisfront komt. Wat er allemaal gaat gebeuren, is nu nog niet te voorspellen, maar dát er iets komt, weten we na al die jaren maar al te goed. En ondertussen blijven we kalm, luisteren we en vragen we door. We zijn doortastend en proactief, want alles voor de klant.

Maar laat je niet gek maken. Als je het even niet weet, zoek elkaar op. Vraag collega’s hoe zij ermee omgaan en wissel tips uit. Want in januari zijn we misschien concurrenten, maar in juli zijn we allemaal collega’s met één gezamenlijke taak: de klant laten genieten van zijn vakantie. Dat is best lastig in deze tijden van geopolitieke spanningen, voor beide partijen. Tegelijkertijd is dat ook precies wat onze branche zo bijzonder maakt: die continue balans tussen organiseren en improviseren. Tussen zorgen voor anderen en ook een beetje voor jezelf. Tussen waakzaam zijn voor risico’s en vertrouwen houden in wat goed gaat.

En als het dan toch fout gaat, zijn we als reisbranche hierop voorbereid. Toch één voordeel van altijd eerste rang zitten bij calamiteiten. Bij VvKR hebben we voor onze leden een duidelijk en overzichtelijk calamiteitenplan (bij ANVR heet dit het noodplan, heb ik me laten vertellen ;-) ). Maak gebruik van deze documenten, blijf kalm, zoek elkaar op en gun jezelf ook rust.

Ga ik nu een poging wagen om alvast wat spullen klaar te leggen voor het inpakken, en dan begin ik met een reserveknuffel voor de jongste.

Kim Nooyens
Voorzitter VvKR

Ik schrijf dit op 1 mei: Dag van de arbeid. In veel Europese landen, en misschien ook wel daarbuiten, een belangrijke nationale feestdag en dus een vrije dag.

In mijn geboorteland België zeggen we over vandaag ‘Het Feest van de Arbeid’, en wat doen ze in Nederland: lekker werken! En dus doe ik dat ook maar, weliswaar vanaf een camping in Normandië. Heerlijk werken in de meivakantie aan column met uitzicht op Franse krijtrotsen met un café et un croissant is geen straf, dus mij hoor je niet mopperen.

Maar laten we het eens hebben over die arbeid, meer bepaald: het werken in de reisbranche. Ik ben inmiddels al meer dan twintig jaar werkzaam in de reisbranche. Hoe ik begon in deze leukste sector die er bestaat, lees je ergens anders in deze Travelpro. Er is in die tijd veel veranderd. Toen ik begon te werken als reisbegeleider, was bijvoorbeeld een van mijn taken het dubbel ondertekenen (voor- en achterzijde) van Travellers Cheques. Daarmee kon ik dan de entreegelden voor het nationale park Serengeti in Tanzania betalen voor de achttien reizigers in mijn groep. Dat was toen USD 100 per persoon plus nog USD 60 per persoon om te mogen kamperen in het park. Als je bedenkt dat USD 50 meestal het grootste bedrag was op de cheque, hoef ik je niet verder uit te leggen hoe lang ik daarmee bezig was de dag ervoor. Maar goed, ik was blij, want dit was mijn droomjob: betaald worden om de Serengeti en andere natuurparken in Afrika te mogen bezoeken. Die betaling was toen wel echt minimaal, ook de salarissen van reisbegeleiders zijn ondertussen gelukkig veranderd.

Of wat te denken van het printen van ontelbare vouchers voor reisbescheiden en dan dagelijks naar het postkantoor gaan om alles te versturen tijdens mijn eerste kantoorbaan in de reissector. Gelukkig zijn al deze taakjes tegenwoordig grotendeels verdwenen. Vervelende klusjes gaan steeds sneller en gemakkelijker met de juiste CRM-systemen en dankzij handige betaallinks gaat de boekhouding ook een stuk eenvoudiger. Verschillende offertesystemen maken gebruik van Gen AI om je te helpen bij het schrijven van offerteteksten en dankzij het handige drag and drop heb je aardig wat tijdswinst bij het maken van een offerte. Dankzij de lage instapkosten worden deze systemen laagdrempeliger voor het gebruik door onze leden.

Maar hebben we nu veel tijd over? Ik hoor nog steeds dezelfde verhalen terug: te weinig tijd om aan productkennis te werken, het komt er niet van om de website bij te werken. Hoe komt dat toch? Wat gaat hier fout? Maken we te weinig gebruik van ons netwerk? Zouden we veel meer moeten samenkomen en bespreken hoe we onze dagdagelijkse werkzaamheden hebben ingericht? En dan aan elkaar laten zien hoe we het hebben aangepakt? Ik denk zelf van wel. Daarom organiseren we sinds kort bij VvKR ‘samenwerkdagen’. Hoe werkt dat? Iemand met een kantoor nodigt een aantal reiscollega’s uit en dan werk je een dag samen. Ieder aan zijn eigen bedrijf. Meestal zijn die op een vrijdag, want iets rustiger op de werkvloer. Tijdens het werken en in de pauzes neem je elkaar mee in de systemen waar je dagdagelijks mee werkt. Ik heb het ondertussen al een aantal keer gedaan en elke keer weer leer ik er iets van. En soms niet, maar het leven is geven en nemen toch. Veel van onze leden werken ook nog eens meestal alleen, dus die gezelligheid en vrijdagmiddagborrel krijg je er extra bij.

En het leuke aan 1 mei? Het is geen feestdag in Nederland, maar 1 mei valt wel altijd in de meivakantie. En omdat zoveel mensen vrij zijn, kan je lekker knallen want niemand die vandaag jouw mailtjes beantwoordt. Ook een soort feestdag dus.

Kim Nooyens
Voorzitter VvKR

Deze column komt uit de mei-editie van Travelpro. De volledige versie lees je hieronder volledig gratis.

Vakantie hebben we allemaal nodig. Iedereen verdient het om te ontspannen, even weer tot rust te komen en de batterij op te laden. Waarom is het dan nog steeds ingewikkeld en vooral duur voor mensen met een beperking?

Op het Reisrecht Congres van ANVR hoorde ik Jeanine Janssen van Max Ombudsman vertellen dat er in 2040 naar verwachting 2,5 miljoen mensen met een beperking zullen zijn. Samen met de vergrijzing van onze samenleving kunnen we spreken van een groeiende markt. Toch is het nog niet vanzelfsprekend voor mensen met een beperking (en hun reisgenoten) om een vakantie te boeken als ieder ander.

In februari kregen we als VvKR de kans het Platform Aangepaste Vakanties - opgericht door ANVR - te organiseren in Amsterdam. Dit platform brengt ondernemers samen die vakanties organiseren voor iedereen die op enige wijze extra hulp nodig heeft. Fijn dat dit brancheorganisatie-overschrijdend is! Ik was onder de indruk van de geestdrift van deze ondernemers en hoorde hun verhalen over ongelijkheid en frustraties waar ze mee worstelen. Aangepaste kamers die niet duidelijk vermeld staan in de grote beddenbanken, foto’s van de kamers die ontbreken, geen uniforme, wereldwijde standaardisatie in termen en definities en hotels die zich ‘rolstoelvriendelijk’ noemen, omdat er geen trap is en waar een aangepaste douche ontbreekt.

We hebben onze mond vol over duurzaamheid, maar in mijn ogen vallen gelijke kansen voor iedereen hier ook onder. Het is oneerlijk als je extra moet betalen (of zelfs geweigerd wordt), omdat je een hulpmiddel nodig hebt. Hoog tijd dus dat we dit gaan aanpakken. Want het kan niet zijn dat iemand met een beperking, die dagelijks moet worstelen met zaken die voor anderen evident zijn, geen gebruik kan maken van de gastvrijheid en service waar onze branche juist om bekendstaat.

En ja, het is een bijzondere tak van sport waar niet iedere (kleine) reisorganisatie of ZRA zich misschien in wil verdiepen, maar investeer op z’n minst even in de moeite om te kijken welke professionele collega-organisaties in de branche wel verstand van zaken hebben. Een kleine moeite, collegiaal en wel zo gastvrij.

In de laatste Travelpro las ik het interview met Quirine Kamphuisen van Stichting Buitenhof over mooie groeiambities en interesse om samen te werken. Ik zie kansen en Stichting Buitenhof zal vast niet de enige zijn die openstaat voor samenwerking. Veroniek Maat, onderzoeker van het lectoraat New Urban Tourism aan de Hogeschool Inholland is bezig met het schrijven van een boek over dit onderwerp, met de nadruk op een geheel toegankelijke reis, vanaf het inwinnen van informatie tot reisonderdelen op elkaar aan te laten sluiten. Ik hoop dat het verplichte kost wordt bij elke toeristische opleiding.

In afwachting van verschijning van dat boek, help ik je graag een beetje op weg. Binnen VvKR hebben we de volgende specialisten: DOE reizen, Reisburo Vakantie & Zorg, Bharte Reizen, Accessible Travel Netherlands en A tot Z Reizen en ook daarbuiten vind je specialisten als Flow Reizen, Tendens Vakanties, Zonnebloem, Fossa Reizen, Stichting Buitenhof of Buitengewoon Reizen.

Zo kan ook jij bij een volgende aanvraag voor een aangepaste vakantie de klant een stuk beter informeren. Wie weet zelfs met wat commissie; sowieso met een hoop karmapunten.

Kim Nooyens
Voorzitter VvKR

Deze column komt uit de april-editie van Travelpro. De volledige versie lees je hieronder volledig gratis.

Vorige keer had ik het erover dat ‘het maar werk is', en toen kreeg ik de vraag ‘wat houdt dat werk dan zoal in?'. Wat doet zo’n voorzitter van de Vereniging van Kleinschalige Reisorganisaties eigenlijk de hele dag?

VvKR is een brancheorganisatie, grotendeels gerund door en voor haar leden, veelal op vrijwillige basis. Enkel voor de functie van voorzitter en de bestuursondersteuning is een vergoeding beschikbaar. Per week spendeer ik zestien uur aan mijn taken als voorzitter, de rest van de week verdeel ik over mijn reisorganisaties en mijn gezin.

Het doel van VvKR is het zo goed mogelijk ondersteunen van onze leden met de verschillende facetten van het ondernemen. De grootste kracht hierin is Marleen Nijdam, die samen met Marjan Spijkers het secretariaat beheert. Marleen is niet alleen mijn rechterhand, zij is al jarenlang de spin in het web van de vereniging. Vraag een van onze 483 leden wie Marleen Nijdam is en ik gok dat 99% haar kent. Dank Marleen! 

Als deelnemer aan Gastvrij Nederland kom ik in contact met allerlei aspecten van de sector. Gastvrij Nederland is een belangrijk gremium georganiseerd door VNO-VCW-MKB Nederland dat zich inzet voor een bloeiende gastvrijheidssector in Nederland, Tijdens werkbezoeken in het land kreeg ik een kijkje achter de schermen van Ouwehands Dierenpark, het tennistoernooi ABN AMRO Open en de Hiswa te Water. Als lid van MKB Nederland ontmoet ik elk kwartaal andere branche-directeuren om te overleggen over thema’s als regeldruk en communicatie. Absoluut leerrijk om te ervaren hoe andere sectoren daarmee omgaan. 

Ook de pers te woord staan, hoort bij mijn taken. Voordat ik voorzitter werd, had ik hier weinig ervaring mee en schoof ik liever iemand anders naar voren als er iets gezegd moest worden (het bekende imposter syndroom). Mijn allereerste interview was met Sharon Evers van Travelpro. Ik was net tien minuten verkozen tot voorzitter en daar lag de dictafoon al tussen ons beiden. Gelukkig was het ijs snel gebroken en begon ik het na enkele minuten zelfs plezant te vinden. Dank Sharon! Ik leer snel: dit jaar had ik mijn eerste tv-interview tijdens de Vakantiebeurs; voor het NOS zes-uur Journaal. 

Een aantal zaken gaat mij gemakkelijk af. Omdat ik zelf reisondernemer ben, weet ik waar veel leden mee worstelen en waarmee ze te maken krijgen bij de opstart van hun bedrijf. 

Andere zaken waren flink aanpoten in het begin. Een mooi voorbeeld is de Europese belangenbehartiging voor de Europese richtlijn Pakketreizen. Zoals ieder ander in de reisbranche wist ik hier wel íets over, maar de hele richtlijn doornemen én begrijpen was toch nog iets anders. In juni 2023 werd ik samen met collega VvKR-lid Carolien Halm gevraagd om VvKR te vertegenwoordigen bij het Directoraat-generaal Justitie en Consumentenzaken (DG JUST). Zo zaten we aan tafel met onder andere Frank Radstake van ANVR (specialist in consumentenzaken en heeft een juridische achtergrond) die het ene na het andere artikel aanhaalde en citeerde. Daar was ik aardig van onder de indruk. Vervolgens kreeg ik de kans om concrete voorbeelden aan te halen: wat zouden de gevolgen zijn als we geen aanbetalingen zouden mogen ontvangen en welk risico zou dat hebben voor reisorganisaties? Het werd een mooi een-tweetje van praktische voorbeelden van Carolien en mij en de juridische vakkennis van Frank. Dank Frank en Carolien! 

Dit zijn maar enkele voorbeelden van personen die mijn werkzaamheden als voorzitter tot een feestje maken. Ik schrijf deze column op 1 maart, de Nationale Complimentendag en dus leek me een compliment aan hen wel op z’n plaats.

Kim Nooyens
Voorzitter VvKR

Deze column komt uit de januari-editie van Travelpro. Hieronder lees je het volledige magazine gratis.