Google Mauritius en je ziet het ene na het andere mooie strandplaatje voorbijkomen. Maar volgens Monika van den Beld (Beachcomber Hotels) heeft het Afrikaanse eiland veel meer te bieden. Travelpro gaat met haar in gesprek over deze bijzondere bestemming.

Gelegen ten oosten van Madagaskar, midden in de azuurblauwe Indische Oceaan, vormt dit eiland een fascinerende mix van culturen, geuren en kleuren. Hoewel de hagelwitte stranden en de iconische ‘onderwatervaterval’ bij Le Morne vaak de eerste reden zijn voor een bezoek, blijft het daar volgens Monika zeker niet bij. ‘De grootste verrassing is denk ik wel de diversiteit van het eiland; er is zoveel te doen en te zien. En de vriendelijke, behulpzame Mauritianen zijn de kers op de taart. Eigenlijk is Mauritius een allemansvriend. Het eiland is zo veelzijdig dat het voor heel veel verschillende typen vakantiegangers iets te bieden heeft. Of je nu aan het strand wil liggen, een actieve vakantie zoekt of een golfer bent: het kan echt allemaal. Mauritius is ook echt een familiebestemming.’

Links rijden
Een veelgestelde vraag is of het eiland geschikt is om zelf op pad te gaan met een huurauto, of dat juist een excursie aan te raden is. ‘Ook hier kan je zelf je invulling aan geven. Rijden is heel goed te doen en de wegen zijn keurig. Je moet wel comfortabel zijn met links rijden, want dat is het geval op Mauritius. Daarnaast geef ik altijd de tip om de auto pas de volgende dag bij de accommodatie te laten afleveren als je in de late middag of avond aankomt. In het donker is het niet fijn rijden, zeker niet als je moe bent. Het voordeel van een excursie of een auto met chauffeur - wat heel goed betaalbaar is - is dat je direct alle ins en outs van een local hoort. Dat is echt een pluspunt.’

Meer over Beachcomber Hotels
‘Beachcomber is een puur Mauritiaans bedrijf met acht hotels op Mauritius, elk resort met een andere identiteit: van vier- tot vijfsterrendeluxe. Mede door de diversiteit aan resorts is er altijd een geschikt verblijf voor jouw klanten: vier viersterrenresorts die ideaal zijn voor families - waarvan twee uitermate geschikt voor koppels met een adults-only-gedeelte - en de vijfsterrenresorts, ook allemaal met een uniek DNA. Het wordt met waarde voor cultuur, mens en natuur geleid. Lakorité zeggen ze hier: zorg voor elkaar, heb elkaar lief en help elkaar. En dat is precies de sfeer die je vindt in onze hotels. Open, zorgzaam en met een glimlach.’

De beste spots ter wereld
‘Als je een kitesurfer bent, vind je hier de beste spots ter wereld’, laat Monika weten. ‘Beachcomber Dinarobin heeft zelfs zijn eigen kitesurfschool. Maar hiken is ook echt fantastisch. De Le Morne-berg beklimmen beloont je met een magnifiek uitzicht en de groene bergachtige omgeving van Black River Gorges National Park is echt prachtig. Ik houd zelf ook altijd van zee-activiteiten. Al onze hotels bieden zoveel gratis activiteiten, dat is ook een pre. Mijn favoriet is met een catamaran of speedboot vanaf Le Morne richting Tamarin. Hier kan je perfect dolfijnen spotten en, als je geluk hebt in de winter (onze zomer), walvissen. En daarna snorkelen bij Crystal Rock. Vanaf het water is het uitzicht op de Le Morne-berg zo ontzettend mooi. Groene bergen, azuurblauw water. I love it.’

Dal Puri
Een van de makkelijkste manieren om kennis te maken met de Mauritiaanse cultuur is door het proeven van lokale gerechten. Maar welk gerecht mogen klanten zeker niet overslaan? ‘Dat is natuurlijk dal puri! Echt een Mauritiaans gerecht. Een opgerolde dunne naanpannenkoek gevuld met kip, groente en een curry-achtige saus. Heerlijk! Overal te koop en veilig te eten op straat, voor ongeveer 25 roepies (50 cent). Naan vind ik sowieso erg lekker; zo zijn cheese naan en garlic naan ook heerlijk.’

Lokale vibe
Maar er zijn meer plekken op het eiland waar je de authentieke en lokale vibe kan ervaren. ‘Je hebt op Mauritius heel veel leuke dorpjes, maar meestal liggen ze niet echt in de buurt van de resorts. Een uitzondering is Grand Baie in het noordwesten van het eiland. Een heel leuk gebied met veel bars, restaurants en kleine winkels. Maar ik zou me niet blind staren op deze plaats; een combi tussen noord en zuid is vaak het leukst.’

Het hele jaar door
Mauritius is echt een jaarbestemming, met in elk seizoen plus- en minpunten. ‘Het is tropisch en in de zomer (onze winter) is het er warm en is de luchtvochtigheid hoog. Maar het regent er zelden de hele dag. In de winter is het droger en koeler, maar nog steeds zo'n 25 graden overdag. Waarbij je wel moet opletten dat er aan de oostkant veel meer wind staat, waardoor de temperatuur daar een stuk lager ligt.’

Vijf tips van Monika om Mauritius te verkopen

1. Kijk goed naar de stranden. Een mooi hotel betekent niet altijd een mooi strand. Elke 100 meter verandert het zand.

2.Benut de veelzijdigheid. Het is echt een volwaardige reisbestemming; in twee of drie weken verveel je je geen moment.

3.Combineer noord en zuid met elkaar voor een fantastische, diverse combi.

4.Boek Beachcomber via ons platform of via een touroperator voor de beste prijzen.

5.Mail mij als je twijfelt over de locatie of de hotels. Ik help graag:
m.vandenbeld@beachcomber-holidays.com

Dit interview komt uit de Afrika-editie van Travelpro die je hieronder volledig gratis leest.

Een van de meest bijzondere manieren om het Afrikaanse continent te beleven, is vanaf het zadel van een gravelbike. We spreken Tessa de Bruijn (oprichter van Gravel Africa en Jouw Afrika Reis): ‘Op de fiets sta je langer stil bij een moment.’

Gravel Africa is onderdeel van Jouw Afrika Reis, maar hoe is het ontstaan?
‘Het is tijdens de coronaperiode ontstaan, samen met mijn vader. Hij is een zeer fanatieke fietser en zag online beelden van vrienden die aan het 'gravelen' waren in Zuid-Afrika. Hij was direct enthousiast en zei: ‘Hier moeten we wat mee doen’. Hoewel ik het op dat moment al druk had, zijn we de uitdaging aangegaan. Onze eerste reis naar Zuid-Afrika met zes personen was direct een succes en de plekken vulden zich verrassend snel. Het werd me toen duidelijk dat veel mensen echt op zoek zijn naar dit soort actieve avonturen, ook omdat het vooral mensen waren die we niet kenden.’

Voor wie het nog niet weet: wat is 'gravelen' precies en wat maakt het zo geschikt voor Afrika?
‘In Nederland is wielrennen heel erg populair, maar ook gravel wordt steeds bekender. Gravelen zit een beetje tussen mountainbiken en wielrennen in. Je rijdt op fietsen die lijken op wielrenfietsen, maar dan met dikkere banden, waardoor je uitstekend op onverharde wegen - de gravelwegen - kunt rijden. Het grote voordeel is dat je de drukke geasfalteerde hoofdwegen kunt vermijden en echt de natuur in gaat.’

Moet je goed getraind zijn om mee te kunnen, of is het ook voor recreatieve fietsers? ‘We bieden verschillende opties aan. In onze standaardgroepsreizen fiets je in Zuid-Afrika ongeveer 100 kilometer per dag, en in Namibië rond de 70 kilometer omdat de wegen daar zwaarder zijn. Voor Zambia moet je rekenen op 60 tot 80 kilometer. Maar we organiseren ook privéreizen die volledig worden afgestemd op het niveau van de klant. Als iemand liever 40 kilometer per dag fietst, dan passen we de route daarop aan. Goed om te weten is dat we sportief rijden, maar dat het geen race is. We streven met name naar de beleving, zodat iedereen kan genieten van het fietsen door Afrika.’

Jullie bieden inmiddels drie verschillende bestemmingen aan: Zuid-Afrika, Namibië en Zambia. Wat kunnen reizigers daar verwachten?
‘De routes verschillen erg van elkaar. In Zuid-Afrika fiets je bijvoorbeeld door oerbossen, steek je de halfwoestijn van de Karoo over en eindig je in de prachtige wijngebieden. In Namibië trekken we bewust naar het minder toeristische noorden, langs de rivier die de grens met Angola vormt. De lokale gemeenschappen daar zien nauwelijks toeristen, wat de interactie heel puur maakt. Zambia is onze nieuwste toevoeging en draait echt om de safari-ervaring. Daar fiets je letterlijk tussen de wilde dieren, de Big Five, fietsen we door dorpjes en slaap je zelfs een nacht op een boot. We fietsen ook langs de Zambezi in Zambia en Zimbabwe. Omdat de routes superafwisselend zijn, zien we dat reizigers die mee zijn geweest naar Zuid-Afrika, daarna mee zijn geweest naar Namibië en nu weer meegaan naar Zambia.’ 

‘Gravelen zit tussen mountainbiken en wielrennen in’

Fietsen tussen de Big Five klinkt spannend, maar hoe zit het met de veiligheid?
‘Veiligheid staat voorop. Vooral in Zambia gaan we op pad met gidsen die ook getraind zijn als rangers. Zij weten precies hoe ze moeten handelen als we bijvoorbeeld olifanten of leeuwen tegenkomen.’

Hoe groot zijn de groepen waarmee jullie deze reizen maken?
‘We houden de groepen bewust klein en persoonlijk. Voor Zuid-Afrika hanteren we een maximum van elf personen, in Namibië zijn dat er tien en voor de safari-reis in Zambia maximaal twaalf deelnemers. Daarnaast organiseren we in Nederland 'social rides' rondom Zwolle om alvast kennis met elkaar te maken. Die zijn groter, meestal tussen de 20 en 25 personen. Met deze ritten halen we ook direct geld op voor Songo. Dat is een naschoolse opvang in Stellenbosch, waar kinderen sportiviteit en verantwoordelijkheid leren door middel van fietsen. Ze krijgen daar maaltijden, maar mogen pas gaan fietsen als hun huiswerk af is. Daarnaast dragen we bij aan de lokale economie door onze fietskleding en sokken te laten produceren door Zuid-Afrikaanse bedrijven. We maken ook gebruik van lokale experts, zoals gespecialiseerde wijngidsen die alles over hun regio kunnen vertellen.

Wat is volgens jou de meerwaarde van Afrika ontdekken op de fiets ten opzichte van een traditionele jeepsafari?
‘Op een fiets ben je veel dichter bij de mensen en de natuur. In een auto rijd je vaak snel voorbij, maar op de fiets sta je langer stil bij een moment. Het contact met de lokale bevolking is ook veel directer. Ze vinden het vaak een grappig gezicht, al die fietsers. Je beleeft het land op een veel intensere manier.’

Is er een specifieke route die je aanraadt voor mensen die dit voor de eerste keer willen doen?
‘Dat hangt natuurlijk af van wat je zoekt, maar de reis in Zuid-Afrika is een heel mooie instapreis. Het is een prettige kennismaking met Afrika, omdat het op veel plekken nog heel Europees aandoet. We fietsen daar van Plettenbergbaai naar Franschhoek. Hoewel dat een bekende toeristische route is, wijken wij er bewust vanaf om door het binnenland te trekken. Hierdoor kom je op plekken die ik zelf na tien jaar nog steeds aan het ontdekken ben.’

Wat maakt juist die route zo bijzonder?
‘Vooral de enorme afwisseling in cultuur. De ene dag eet je 'boerekos' bij een lokale Afrikaanse familie thuis en de volgende dag zit je in een high-end fine-dining restaurant in Franschhoek. Het is een heel mooie afwisseling in alle culturen die Zuid-Afrika zo bijzonder maken.’

Hoe is de balans eigenlijk tussen de sportieve kant en het ontspannen tijdens zo'n reis?
‘Het is wel echt de bedoeling dat je sportief bezig bent, maar we verliezen het comfort en de beleving niet uit het oog. Zuid-Afrika is bijvoorbeeld een echt culinair land en dat laten we de deelnemers ook zeker ervaren. Daarnaast voeg ik altijd leuke, extra activiteiten toe voor de nodige ontspanning en cultuur. Denk aan een town tour in een dorpje als Montagu om de verschillende bouwstijlen te bewonderen, of een verblijf in Wildehondekloof waar je mee kunt op een gamedrive om wilde dieren te spotten. Het gaat mij echt om de afwisseling, zodat reizigers op een mooie manier kennismaken met Afrika.’

Hoe is de begeleiding tijdens de reizen precies geregeld? Werk je met een vast team?
‘Er is altijd een Nederlandse gids bij de reis aanwezig. Dat vinden we belangrijk omdat het prettig is voor de deelnemers om in hun eigen taal te kunnen communiceren als er onverhoopt iets gebeurt. Deze Nederlandse gidsen zijn overigens vrijwilligers; dit doen we bewust om de reizen betaalbaar te houden. Mijn vader is bijvoorbeeld één van die gidsen. Daarnaast maken we uitgebreid gebruik van lokale gidsen, zoals Marinus Wijnbeek, die een gespecialiseerde wijngids is, en gidsen uit Johannesburg. Meestal gaat er één Nederlandse gids mee en twee lokale gidsen, afhankelijk van de grootte van de groep.’

De vader van Tessa, René de Bruijn, gaat vaak mee als begeleider. Wat maakt fietsen door Afrika voor hem zo bijzonder?
‘In Zuid-Afrika: de eindeloze gravelwegen door de uitgestrekte Karoo, met op de achtergrond de Swartberg-bergen. In Namibië: het uitgestrekte woestijnlandschap waar trotse, zichtbaar blije mensen al eeuwen weten te overleven. En dit doen ze in samenwerking en respect voor de natuur.’

Hoe is de logistiek tijdens zo’n reis geregeld, bijvoorbeeld als het gaat om bagagevervoer of pech onderweg?
‘De logistiek wordt door de gidsen verzorgd. Er rijdt altijd een begeleidende auto mee. Vrijwel iedereen - zo’n 99% van de deelnemers - neemt de eigen vertrouwde fiets mee uit Nederland. Dat is vaak goedkoper dan huren en omdat het fanatieke fietsers zijn, rijden ze het liefst op hun eigen materiaal. We verwachten wel dat mensen zelf ook de nodige kennis hebben van hun eigen product.’

Heb je nog praktische tips voor reisagenten en hun klanten?
‘Onze groepsreizen vinden meestal plaats in april en mei en van oktober tot en met december. Vooral november is erg populair. Voor degenen die liever met een specifieke groep op pad gaan, werken we ook samen met influencers voor bijvoorbeeld speciale vrouwenreizen. We regelen vaker reizen voor bepaalde groepen. Dus heb je een groep klanten die zoiets wil boeken, dan kan dat zeker bij ons.’ 

Liefde voor een bestemming. Bij Erik van der Waard (Internoord Travel Group) is die liefde er voor Gambia. Daarachter schuilt een heel bijzonder verhaal. 

Hoe is de betrokkenheid bij Gambia begonnen?
‘Dat is ooit begonnen toen mijn vader (Peter van der Waard, red.) jaren geleden een tussenlanding moest maken in Gambia. Op de een of andere manier pakte het land hem. Toen heeft hij een groepje vrienden verzameld en gezegd: ‘We moeten daar eens gaan kijken, want dat is bijzonder. Je zit altijd maar in die vijfsterrenhotels en in luxe, maar dit moet je ervaren’.’

Wat troffen ze aan toen ze erheen gingen?
‘Hij is er met een groepje van een man of zes naartoegegaan en nam uiteraard mijn moeder mee, die toen ook in de zaak zat. (De ouders van Erik, Peter en Gonnie, runden het reisbureau in Leeuwarden sinds de jaren ‘60 en namen het in 1988 over van Henk Kramer, red.) Er was letterlijk nog helemaal niets. Maar die groep vond het zó bijzonder dat ze zeiden: ‘We zouden hier eigenlijk iets moeten doen’. Ze richtten een stichting op en vanuit daar zijn ze begonnen met het bouwen van schooltjes en het aanleggen van waterputten voor schoon drinkwater waar mensen soms kilometers voor moesten lopen. Het viel hen op dat de kinderen totaal onderontwikkeld waren, omdat eigenlijk niemand naar school ging. Ze zaten ergens letterlijk onder een boom met een stamhoofd dat wat Arabische les gaf.’

'Het is een soort familievirus geworden'

Hoe zagen die eerste projecten eruit?
‘Het eerste schooltje werd gebouwd van zandsteen. In een mal maakten ze stenen en daar bouwden ze een eenvoudig gebouw van. Al snel gingen daar 30, 40, 50, 80, soms wel 100 kinderen naar school, dus dat was best een succes. Op een gegeven moment ging de moesson eroverheen en was het gebouw er heel slecht aan toe. Toen zeiden ze: ‘We moeten kijken of we meer geld kunnen inzamelen en dan schooltjes van betere kwaliteit bouwen’. Dat is toen gebeurd.’

Wat heeft dat uiteindelijk opgeleverd?
‘Ik ben de tel kwijtgeraakt, maar ik schat dat er inmiddels enkele duizenden kinderen onderwijs hebben gekregen op scholen waar ze echt een goede basis krijgen. Daar begint het met Engels, lezen en schrijven. Ze hebben schooluniformen, er zijn wc’s geplaatst, waterpunten aangelegd, stromend water, allemaal dat soort dingen. Heel erg veel van die kinderen kunnen door die ontwikkeling een klein salaris verdienen en kunnen daarmee nu zelf in hun onderhoud voorzien.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Had dat toen al iets met jullie reisbedrijf te maken?
‘Nee, eigenlijk helemaal niet. Wat mijn ouders daar deden, had niet veel met toerisme te maken. Thuis waren ze er constant mee bezig. Wanneer mijn vader op straat bij wijze van spreken een paar oude gymschoenen zag liggen, nam hij die mee voor Gambia. Ik werd er eerlijk gezegd toen helemaal gek van. Het was alleen maar Gambia, Gambia, Gambia. Er werden bananendozen vol met kleding naar Gambia gestuurd, maar we hebben er ook huizen gebouwd, auto’s en allerlei andere dingen naartoe gebracht. We nemen nu nog steeds kleding mee wanneer we naar Gambia gaan, dat is gemiddeld twee keer per jaar. Bijvoorbeeld oude tenues van SC Cambuur waarmee we een heel voetbalteam aankleden.’

Wanneer ben jij er zelf bij betrokken geraakt?
‘Mijn ouders waren mensen die de hele wereld al hadden gezien. Ik begon toen net een beetje in de zaak te komen. Dus ik dacht: als die mensen de hele wereld hebben gezien en dit zo bijzonder vinden, dan moet ik er toch maar eens naar gaan kijken. Toen ben ik erheen gegaan en dat heeft me meteen gegrepen. Inmiddels heb ik mijn eigen kinderen ook meegenomen en die hebben hetzelfde DNA. In december ben ik er met mijn vriendin en haar kinderen geweest en ook die hebben de liefde voor Gambia overgenomen. Het is een soort familievirus geworden.’

'Van april tot en met oktober moeten
die mensen zien te overleven'

Hoe uit zich dat bij jouw kinderen?
‘Die hebben nu ook een aantal families die ze financieel ondersteunen, waardoor die mensen eten en drinken kunnen kopen. Ze maken elke maand wat geld over, kopen spullen en helpen waar nodig. Laatst had iemand een blindedarmontsteking. Een operatie kost daar ongeveer 250 euro, dat is al snel een halfjaarsalaris voor de meeste inwoners. Dat betekent dat je met een blindedarmontsteking dus komt te overlijden. In dat soort dingen ondersteunen we ook regelmatig.’

Organiseren jullie ook reizen naar Gambia?
‘Uiteraard via ons bedrijf, maar niet in de klassieke zin als maatschappelijk project. Wij hebben lokaal wel mensen die we al heel lang kennen en vertrouwen. Dus we sturen klanten met die locals op pad. Dan ga je niet met een grote truck door de dorpen, maar gewoon met een klein autootje het echte Gambia in. Dat doen we al jaren. We verkopen Gambia relatief veel.’

Waar zijn jullie momenteel concreet mee bezig?
‘We zijn nu bezig om te kijken of we twee auto’s daarheen kunnen krijgen. We hebben twee jongens waarvan de auto’s kapot zijn. De enige manier waarop ze redelijk geld kunnen verdienen, is met vervoer. Alles gaat daar met taxi’s, voor een paar dalasis per rit. Maar zij moeten nu auto’s huren en zijn daardoor 90% van hun inkomsten kwijt aan de huur. Ik zeg altijd: Je kunt iemand beter een hengel geven en leren vissen dan ze steeds een vis geven.’

Hoe ziet het leven daar buiten het toeristenseizoen eruit?
‘Het toerisme loopt tot ongeveer maart. Dat is zo’n beetje de laatste maand met redelijk veel bezoekers. Van april tot en met oktober moeten die mensen zien te overleven. Dat is echt zwaar. In die periode helpen wij met voedsel en geld voor dagelijkse basisbehoeften, zoals gasflessen of hout voor vuur in de keuken en elektriciteit.' 

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Hoe heb jij het toerisme daar zien veranderen in al die jaren?
‘Het is op een indrukwekkende manier veranderd en van invloed op het dagelijks leven van de mensen. Toen wij er voor het eerst kwamen, was het vanaf de luchthaven naar het hotel Senegambia Beach, dat toen al een van de betere hotels in Kololi was, alleen maar zandweg. We konden niet buiten de deur gaan eten, want dan waren we een dag later ziek. We aten alleen in het hotel. Inmiddels ligt er een snelweg en is de horeca goed ontwikkeld en voor toeristen is het nu een stuk toegankelijker.’

Wat betekent toerisme voor Gambia?
‘Als het toerisme daar morgen wegvalt, is het land naar de klote. Het is echt essentieel om het land overeind te houden. Dat geldt overigens voor extreem veel toeristische bestemmingen. Een zwaar onderbelicht thema dat vrijwel nooit benoemd wordt door de groene vrijheidsstrijders. Sorry voor die woordkeus, maar ik erger me daar vaak kapot aan. Toerisme is een essentiële aorta voor een enorm groot deel van de wereld. En daarbij moeten we er uiteraard, met name in de sector, allemaal voor zorgen dat dit op een zo efficiënt en duurzaam mogelijk gebied gebeurt. Dat is volstrekt evident wat mij betreft. Als je ziet hoeveel aandacht bijvoorbeeld ANVR en de grote touroperators daaraan besteden, dan is dat te prijzen. Ik mis dat vaak in de discussies. ’

'Als het toerisme daar morgen wegvalt,
is het land naar de klote'

Merk je daar iets van spanningen richting blanke toeristen vanwege het slavernijverleden?
‘Nee, daar merk je echt helemaal niks van. Sterker, ik kom er al een jaar of 35 en ben daar nog nooit op aangesproken. Alleen kleine kinderen in het binnenland die een lolly of snoepje willen schreeuwen allemaal ‘Toubab’ naar je. Wat vrij vertaald ‘blanke’ of ‘witte’ betekent. Maar daar schuilt geen enkel negatief signaal achter. Moslims en christenen leven er ook dwars door elkaar in goede harmonie. Ik ben zelf niet gelovig, ik geloof alleen in karma. De Gambianen kunnen zich dat niet voorstellen dat ik niet in een god geloof. Ik zeg dan: ‘Ik kan me niet voorstellen dat er een god is die het zo heeft verdeeld. Dat ik alles heb en jullie niets’. Dan zeggen zij: ‘Onze god heeft jou naar ons gestuurd en daarom help jij ons’. Dat zegt wel iets over hoe de mensen daar zijn.’

Hoe ervaar jij de sfeer en veiligheid in Gambia?
‘De mensen zijn er supervriendelijk. Natuurlijk zal er criminaliteit zijn, maar ik heb het in al die jaren nog nooit meegemaakt. Geen overval, niet bestolen. Terwijl dat in steden als Amsterdam, Parijs of New York continu gebeurt. Je moet er wel tegen kunnen dat iedereen iets van je wil, want ze zien je als iemand met geld die in staat is de honger te stillen. Wat mij altijd opvalt: als wij daarheen komen, zijn wij voor hen multimiljonairs. Iemand met een redelijke baan in Gambia verdient misschien 50 euro per maand, maar een zak rijst kost al minimaal de helft. Dus mensen houden eigenlijk niets over. Maar ze zijn allemaal erg vriendelijk en je kunt je overal vrij bewegen. Ik durf dat in de Bronx en op plaatsen in veel steden binnen Nederland niet overal.’

In de sector gaat het steeds vaker over reizen met maatschappelijke impact. Merk je ook dat mensen er in het reisbureau naar vragen naar dit soort reizen?
‘Niet zozeer dat mensen er specifiek naar vragen, maar als ze daarheen gaan en echt het binnenland in trekken, dan worden ze wel geraakt. Dan zie je dat mensen zelf families gaan helpen en dat ze contact houden. Ik hoor dan bijvoorbeeld vanuit Gambia dat klanten die met ons naar Gambia zijn geweest elke maand 50 euro overmaken, omdat ze daarmee een gezin kunnen helpen. Dat zijn écht mooie dingen. Ook als je druppels in een emmer gooit raakt die een keer vol.’

Dit interview komt uit de Afrika-editie van Travelpro die je hieronder volledig gratis leest.

Tiqets begon in 2014 met een helder doel: cultuur toegankelijk maken voor reizigers wereldwijd. Inmiddels is het platform uitgegroeid tot een internationale speler in museum- en attractietickets en onderdeel geworden van Expedia. Mede-oprichter Luuc Elzinga kijkt in gesprek met Travelpro terug op twaalf jaar bouwen, innoveren en overtuigen. ‘Onze grootste concurrent was nooit een ander platform, maar het restaurant om de hoek.’

Waarom zijn jullie Tiqets in 2014 gestart?
‘We merkten dat wanneer je in een stad bent, je vaak denkt: wat is hier eigenlijk te doen? En als je dan iets vindt, hoe kom je aan kaartjes? Dat klinkt simpel, maar dat was het zeker niet. Taalbarrières, betaalmethodes, onduidelijke websites, het was allemaal versnipperd. Wij wilden dat oplossen met één platform, in meerdere talen, met lokale betaalmethodes. Zodat iemand uit Spanje in Italië net zo makkelijk een ticket kan kopen als een Nederlander in Parijs.’

Wie is de grootste concurrent van Tiqets?
‘Onze grootste concurrent was nooit een ander ticketplatform, maar het feit dat mensen gewoon niets doen. Dat ze een stad bezoeken en uiteindelijk op een terras blijven hangen. Terwijl een goede experience je reis zoveel rijker maakt.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Wat bedoel je met rijker?
‘Neem de Sagrada Família. Als je daar naar binnen loopt zonder context, is het al indrukwekkend. Maar als je met een gids gaat, hoor je de verhalen achter Gaudí’s ideeën. Dan wordt het magisch. Dat geldt ook voor het Louvre of het Rijksmuseum. Mensen rennen vaak naar de Mona Lisa of de Nachtwacht, maken een foto en lopen weer door. Maar met een gids, met goede uitleg en audioapparatuur, beleef je het echt. Wij hebben altijd geprobeerd mensen te verleiden niet alleen een ticket te kopen, maar ook een tour. Ja, dat is duurder. Maar het is ook een veel rijkere ervaring. De meerprijs weegt honderd keer op tegen wat je ervoor terugkrijgt.’

Hoe zorg je dat mensen kiezen voor zo’n uitgebreidere ervaring?
‘Door het goed te presenteren. Op de website van een museum kun je vaak alleen een standaardticket kopen. Wij bieden daarnaast tientallen tours aan, in verschillende talen. Dus als iemand Japans spreekt en in Barcelona is, kunnen wij een Japanstalige tour door de Sagrada Família aanbieden. Dat is een wereld van verschil. Het draait om de zichtbaarheid van alternatieven. Als je ze niet toont, worden ze niet gekozen.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Tiqets heeft grote namen als partner, zoals het Louvre, het Vaticaan en de Sagrada Família. Hoe krijg je dat voor elkaar?
‘Door jarenlang te doen wat je belooft en te beloven wat je doet. Zo simpel is het. We hebben musea geholpen nieuwe doelgroepen te bereiken, internationaal zichtbaar te worden en hun processen te moderniseren. Een mooi voorbeeld is het Empire State Building. Toen ik daar in 2017 of 2018 kwam, werkten ze nog met papieren tickets. Ongelooflijk, maar waar. Ik had een gesprek met de directeur daar, een echte Amerikaanse zakenman. Hij zei: “Maar we kunnen toch geen barcode op een telefoon scannen?” Dus ik kocht een ticket, zette de barcode op mijn telefoon en liet zien dat het systeem niet veilig was. Hij schrok zich rot. Dat gesprek leidde ertoe dat wij als eerste de barcodes digitaal konden inkopen in plaats van honderdduizenden papieren tickets. Daarmee help je zo’n iconisch bedrijf echt vooruit.’

Corona heeft de sector flink veranderd. Wat betekende dat?
‘Een enorme versnelling in digitalisering. Tijdsloten werden belangrijk. Musea moesten communiceren over mondkapjes en capaciteit. Wij hebben geholpen dat proces soepel en klantvriendelijk te maken. Een experience begint niet bij de entree van een museum. Het begint bij het boeken van het ticket. En het eindigt niet bij de uitgang. Je wilt dat iemand na afloop denkt: dit was zo goed, wat kan ik nog meer doen? Die verlenging van de ervaring, daar hebben we veel aandacht aan besteed.’

Zijn er samenwerkingen die je graag had gewild, maar nooit gelukt zijn?
‘Ja, het Anne Frank Huis. Dat heeft ervoor gekozen niet met commerciële partijen samen te werken. Dat respecteer ik, maar ik blijf het jammer vinden. Niet eens vanwege de ticketverkoop, maar vanwege onze marketingkracht. Wij vertellen wereldwijd verhalen via onze kanalen en via onze B2B-partners die onze content gebruiken. De zichtbaarheid die we kunnen bieden, is enorm. We hebben duizenden partners overtuigd, maar niet iedereen. Dat hoort erbij.’

Welke tips heb je voor reisagenten?
Luuc Elzinga (Tiqets): ‘Begin niet met de vlucht en het hotel. Begin met de vraag: wat wil je daar beleven? Welke ervaring wil je mee naar huis nemen? Als iemand zegt: ik wil absoluut naar de Sagrada Família met een gids, of ik wil een foodtour in Rome, dan heb je meteen emotie in het gesprek. Daarna regel je de vlucht en het hotel. Dat komt wel. Conversie begint bij beleving. Zeker als je één-op-één met klanten praat, kun je dat gesprek veel beter voeren dan een website. Gebruik die kracht.’

Jullie zitten vooral in musea en attracties. Hoe zit het met de wintersport?
‘We hebben ons altijd gefocust op cultuur en stadsexperiences. Wintersport digitaliseert ook snel, maar dat is een andere wereld. Wij zitten meer in foodtours in Rome, fashiontours in Milaan, dat soort experiences.’

Wat kan de Nederlandse reissector beter doen als het gaat om experiences?
‘Ik vind dat we in Nederland helemaal niet slecht bezig zijn. We zijn innovatief, ondernemend, dat zit in ons DNA. Maar traditioneel adverteren we met vluchten en hotels. Terwijl de reden om te reizen vaak de experience is. Als je een aanbieding ziet, is het meestal: vlucht + hotel voor een mooie prijs. Ik zie nu steeds vaker pakketten met experiences erbij. Dat is een goede ontwikkeling.’

Zie je een verschuiving in het boekingsgedrag?
‘Absoluut. Vroeger werden experiences vaak ter plekke geboekt. “Wat zullen we vandaag eens doen?” Nu zie je dat mensen eerst hun toegang tot bijvoorbeeld het Colosseum of het Vaticaan vastleggen en daarna pas hun vlucht en hotel boeken. Dat is een interessante verschuiving. Experiences worden steeds vaker het startpunt van de reis. En dat maakt het voor grote spelers ook interessant. Het is niet alleen een add-on bij een vlucht of hotel, maar een ingang naar de hele reis.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Waarom beginnen veel gesprekken toch over de vlucht en accommodatie?
‘Dat is hoe we het altijd hebben gedaan. Maar de wereld verandert. Mensen reizen voor herinneringen, niet voor een bed. Dat bed is belangrijk, maar het is ondersteunend. Kijk naar reclame voor het Caribisch gebied. Je ziet zelden alleen een hotelkamer. Je ziet mensen snorkelen, zeilen, of dolfijnen spotten. Dat zijn experiences. Die staan centraal in het verlangen. Verkoop niet alleen waar iemand slaapt. Verkoop wat iemand beleeft. Dáár begint de reis.’

Dit artikel komt uit Travelpro #3 van 2026. Hieronder lees je de volledige editie van het magazine gratis.

Van net buiten de top 100 naar nummer 1 in één kwartaal: Sanne Hubers (Travelcenter De Wit/Best of Travel) maakte een opvallende sprong in de Smile Society-ranking van Sunny Cars. Door Sunny Cars werd erover gezegd: ‘Een mijlpaal die we nog nooit hebben gezien’. Hoe pakte Sanne dit aan?

Van ‘net niet’ in de lijst naar de absolute nummer één-positie in amper drie maanden: wat heb je concreet anders gedaan?
‘In dit kwartaal heb ik erg veel reizen naar Zuid-Afrika geboekt, waardoor ik veel huurauto's kon inboeken. We boeken veel reizen naar het noorden en het zuiden, maar dit kwartaal hadden we ook erg veel reizen waarbij noord en zuid werden gecombineerd, waardoor ik door één reis naar Zuid-Afrika al twee huurauto's kon boeken. In de gesprekken heb ik de huurauto extra benadrukt en uitgelegd hoe waardevol het voor de klant is om deze erbij te hebben, wat de boeking nog completer maakt.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Je vertelde dat de eerdere ‘niet-notering’ je in de hoogste versnelling zette. Ben je een bewuste tactiek gaan toepassen tijdens verkoopgesprekken?
‘Inderdaad, ik kreeg bericht dat ik nét buiten de top 100 viel. Dat motiveert natuurlijk om nog meer boekingen te maken. Ik heb geen specifieke tactiek toegepast, maar in de gesprekken heb ik er wel bewust op gelet om de huurauto goed te benoemen, inclusief alle verzekeringen, extra’s en het gemak van Sunny Cars. Zo kan de klant zorgeloos op reis gaan, zonder onverwachte kosten of verrassingen ter plaatse.’

Hoe integreer jij autohuur in een standaard verkoopgesprek? Is het een ‘by the way’ aan het eind, of begin je er al direct over?
‘In een gesprek moet vanaf het begin duidelijk zijn of het om een selfdrive gaat. Is dat het geval, dan vertel ik de klant direct hoe prettig het is om een auto via Sunny Cars te boeken en wat de voordelen zijn. Op die manier is de klant meteen overtuigd en kunnen wij de auto altijd als onderdeel van de reis meenemen.’

Veel reisagenten vinden cross-selling lastig. Wat is jouw ‘gouden tip’ om een klant die twijfelt over de prijs toch te laten boeken?
‘Rustig uitleggen wat ze ervoor terugkrijgen: duidelijkheid en zekerheid, vertrouwen, goede voorwaarden en geen verrassingen achteraf. Zeker bij autohuur vinden klanten het prettig om zeker te weten dat alles goed geregeld is. Vaak helpt het ook om het even te vergelijken: wat kost het als je ter plaatse nog extra’s moet bijboeken? Dan zien ze dat ‘goedkoop’ niet altijd voordeliger is.’

In hoeverre gebruik je de extra services van Sunny Cars (zoals de Flexservice of Geen Waarborg) als upsellinginstrument om de klant te ontzorgen?
‘De Flexservice bieden we standaard aan bij iedere boeking. De optie ‘Geen Waarborg’ is voor de bestemmingen die ik vaak boek, helaas niet altijd beschikbaar. Ik kijk wel altijd naar mogelijkheden voor extra opties, zoals bijvoorbeeld een GPS, zodat we de boeking verder kunnen uitbreiden en beter kunnen afstemmen op de wensen van de klant.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Merk je dat klanten door de huidige reistrends (meer behoefte aan vrijheid en beleving) makkelijker ‘ja’ zeggen tegen een huurauto dan voorheen?
‘Ik merk inderdaad dat klanten veel behoefte hebben aan vrijheid. Ze willen onderweg vaak even stoppen wanneer ze iets moois zien, en dat gaat met een taxi of transfer lastiger. Met een huurauto kun je echt gaan en staan waar je wilt, iets wat je anders niet hebt.’

Je gaat zelf naar Zuid-Afrika en boekt uiteraard een auto. Hoe helpt jouw eigen reiservaring bij het verkopen van autohuur aan klanten?
‘Met eigen reiservaring kan ik klanten makkelijker een auto aanraden, omdat ik kan laten zien wat ze anders zouden missen. De stops die ik onderweg zelf maak (soms nog een stukje lopen na het parkeren) zijn plekken die je zonder huurauto niet makkelijk bereikt. In gesprekken kan ik vertellen waar ze zeker moeten stoppen en uitleggen dat een huurauto nodig is om al deze leuke stops onderweg te kunnen maken.’

Zuid-Afrika is een typische ‘autohuurbestemming’. Hoe pak je de verkoop aan voor bestemmingen waar autohuur minder vanzelfsprekend is?
‘De auto’s die ik boek zijn meestal voor bestemmingen waar autohuur gebruikelijk is. Is dat minder vanzelfsprekend, dan bespreek ik hoeveel de klant onderweg wil zien en hoeveel flexibiliteit en vrijheid ze tijdens hun reis willen hebben. In veel gevallen realiseren klanten zich dan dat een huurauto juist veel extra mogelijkheden biedt.’

Wat is volgens jou het sterkste argument om bij een specialist als Sunny Cars te boeken, in plaats van dat de klant het zelf online (of ter plaatse) regelt?
‘Sunny Cars biedt allereerst een hele fijne service; als er iets is, word je altijd goed geholpen. Wat ik daarnaast echt belangrijk vind, is dat een auto volledig verzekerd is. Ter plaatse hoef je dus niet na te denken over extra verzekeringen. Bij Sunny Cars is alles vooraf al geregeld, zodat je volledig ontzorgd op reis gaat.’

Je bent nu officieel ambassadeur. Hoe ga je die rol invullen om ook collega’s bij Travelcenter De Wit te enthousiasmeren voor de Smile Society?
‘Ik denk dat bijna al mijn collega’s al erg enthousiast zijn over de Smile Society en Sunny Cars. Binnen Travelcenter De Wit vinden we het allemaal leuk dat de top 100 bestaat. Het motiveert ons om zoveel mogelijk huurauto’s te boeken, zodat er altijd iemand van ons op de lijst staat. Dat lukt gelukkig ook regelmatig, en natuurlijk willen we dat graag zo houden.’

De lat ligt nu hoog: wat is je doel voor het volgende kwartaal? Ga je voor de ‘back-to-back’ nummer één-positie?
‘Uiteraard ga ik er dit kwartaal weer voor om een mooi plekje in de top 100 te behalen. Opnieuw op nummer één staan zou natuurlijk fantastisch zijn, maar mijn doel is in ieder geval om weer in de lijst te komen!’

Dit artikel komt uit Travelpro #3 van 2026. Hieronder lees je de volledige editie van het magazine gratis.

Van het verhaal van Cantal Bakker en het door haar in Marrakech opgerichte Pikala Bikes zou zo een Disney-film kunnen worden gemaakt. Net als de geest uit de magische lamp van Aladdin, laat Pikala door de fiets wensen in vervulling gaan. Voor toeristen opent de fiets een authentiek Marrakech, voor jongeren een toekomst.

Foto: Cantal Bakker (rechts).

De eerste keer dat ik Cantal ontmoette, was in Marrakech, in een klein parkje (Jardin Sidi Bou Aamer, red.) naast de Pikala-werkplaats vol feloranje fietsen. Voor onze neus trok het chaotische stadsleven in volle intensiteit aan ons voorbij. Inmiddels is Pikala gegroeid, is er naast Marrakech een dependance in Agadir en werken er zo’n 68 jongeren. Cantal: ‘Ze krijgen bij ons skills for life via trainingen en daarnaast hebben ze hier een parttime job die ze kunnen combineren met hun studie. Deze jongeren kunnen vaak zelf niet reizen, maar de wereld komt naar hen toe.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Bevrijd

Cantals verhaal begon in 2015, toen ze Marrakech voor het eerst bezocht. ‘Het was een enorm gekrioel en iedereen wil je wat verkopen. Daarnaast heb je de infrastructuur van de stad: smalle straatjes waarin ik mijn weg niet kon vinden. De Marokkanen zijn hartstikke aardige mensen, maar op een gegeven moment was ik wel klaar met alle verkopers.’ Als Nederlandse ging ze op zoek naar een fiets. ‘Op de fiets voel ik me vrij en kan ik niet steeds staande worden gehouden door verkopers.’ Maar fietsen bleken er nauwelijks te zijn. ‘Het bleek dat niemand aan fietsverhuur deed.’ Uiteindelijk vond ze via een oude man een fiets. ‘Toen ik met mijn partner door de stad fietste, opende Marrakech zich voor mij. Iedereen vergat zijn script, niemand wilde meer iets aan mij verkopen. Mensen lachten naar ons, kinderen renden achter ons aan. Ik had me door de fiets bevrijd van het toeristenjuk. Als Nederlander word je geboren op een fiets, maar hier voelde het alsof ik in een limousine zat. Ik had nog nooit meegemaakt dat een fiets zoveel verschil kon maken.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Tegenwind

Toen ze haar plannen met anderen deelde, kreeg ze vooral sceptische reacties. ‘Ik was 24 jaar, blond haar en blauwe ogen, ik kende niemand in Marokko, sprak de taal niet en wist niets van het repareren van fietsen’, zei ze. ‘Volgens velen was ik dus een totale misfit om mijn bedachte project van de grond te krijgen.’ Toch liet ze zich niet ontmoedigen. ‘Ik was pas 24 jaar, ik had geen huis, geen kinderen, mijn ouders waren in goede conditie, dus het was dé tijd om dit risicovolle idee waar te maken.’ Ze begon klein. ‘Ik begon met het verzamelen van fietsen in Nederland en die verscheepten we naar Marokko. Vrienden namen ze stuk voor stuk mee in het vliegtuig als ze me kwamen opzoeken. Ondertussen had ik een miniwerkplaats gecreëerd waar ze werden opgeknapt. Het was een hele primitieve start.’

Toeristen en de stad

Diezelfde ervaring had ik toen ik met haar en haar team door Marrakech fietste. We reden door de medina, langs markten en pleinen, door smalle steegjes en naar de rand van de stad en zagen het dagelijks leven zich voor onze neus afspelen. Mensen keken op, glimlachten, maakten ruimte. Het was geen toeristische ervaring, maar een menselijke. ‘Op de fiets leer je echt de mensen en de stad echt kennen. Er zijn zoveel mooie plekken die je niet ziet als je niet op de fiets gaat. Terwijl ik dat ervaarde, dacht ik: dit wil ik delen, want dit moeten toeristen gaan doen.’ Maar haar idee ging verder dan alleen toerisme. ‘Marrakech heeft zijn uitdagingen, bijvoorbeeld op het gebied van stadsvervuiling en mobiliteit. Ik wilde iets ontwikkelen waarmee ik toeristen een fantastische ervaring kon geven en anderzijds een bijdrage kon leveren aan het verduurzamen van de stad. Het is geweldig wat je door middel van toerisme kunt bereiken.’ De fiets opende meerdere deuren voor Cantal, die politici van over de hele wereld ontmoette, waaronder Mark Rutte (destijds minister-president van Nederland), VN-vertegenwoordigers, CEO’s van grote bedrijven en Marokkaanse ministers. ‘Een goede relatie met de lokale autoriteiten is ontzettend belangrijk en hun waardering voor ons project wordt weerspiegeld in de geweldige locatie die ze ons hebben toegewezen, waar we niks voor hoeven te betalen.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Jeugd

Langzaam groeide het project. Niet alleen als organisatie, maar vooral als gemeenschap. ‘In feite gebruiken wij de fiets om onze doelstellingen te bewerkstelligen’, legde ze uit. ‘Wij willen jonge Marokkanen de kans bieden zich te laten opleiden tot fietsenmaker, want er is veel jeugdwerkloosheid in de stad. Daarnaast leiden we jongeren op tot gids en geven we fietslessen, bijvoorbeeld aan meisjes en moeders. Op scholen geven we les in verkeersveiligheid, onder andere door fietslessen en het stripfiguurtje Lala Pikala (vertaald: fietsmeisje).’ In de werkplaats zag ik wat ze bedoelde. Jongeren werkten er met concentratie en trots. Sommigen maakten een praatje met bezoekers, anderen sleutelden onverstoorbaar verder. ‘In onze organisatie laten wij zien dat jongeren talent hebben, dat ze grappig zijn, ze zijn witty en ze zijn klaar om initiatief te nemen’, aldus Cantal. ‘Ze krijgen hier niet alleen technische vaardigheden, maar ook zelfvertrouwen.’

Authentieke ontmoetingen

Tijdens mijn fietstocht werd duidelijk hoe belangrijk die menselijke kant is. Onze gids vertelde niet alleen over de stad, maar ook over zijn eigen leven. Cantal: ‘Tijdens een fietstocht voel je de wind, je ziet de kleuren, je krijgt contact en je maakt de tour met een van de jongeren die wij hebben getraind. Zij vertellen niet alleen verhalen over de toeristische attracties, maar ook over hoe het is om in Marokko op te groeien, om hier te leven.’ Elke tour is anders. ‘We willen er echt voor zorgen dat toeristen een authentieke ervaring hebben. Wanneer je een groepje ziet voetballen, dan vragen we of je even mee kunt doen. Komen we langs de markt, dan is er de mogelijkheid om vers fruit te halen.’ Het maakt duidelijk dat Pikala geen traditioneel excursiebedrijf is, maar iets veel groters.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Van Marrakech naar Oman

Zeven jaar na mijn eerste ontmoeting kwam ik Cantal weer tegen in Oman tijdens het ANVR-congres. Haar boodschap was onveranderd. ‘Ik denk dat het fietsproject succesvol is geworden, omdat het authentiek is, het is duurzaam en het draagt bij aan de ontwikkeling van de stad. We zijn alweer verder aan het kijken of we iets kunnen doen met hotels en we hebben de ambitie om de langste fietsroute van Afrika te realiseren langs de kust van Marokko. Je moet gewoon dingen doen. Het gaat ook heel vaak mis, maar dat is ook de kracht om authentiek te blijven. Baan je een weg buiten de gebaande paden.’ In Marrakech heeft ze dat letterlijk gedaan. En wie eenmaal met haar door de stad heeft gefietst, begrijpt dat een fiets hier niet alleen een vervoermiddel is, maar een instrument van verandering. En niet met behulp van een geest die uit de lamp komt zoals in de Aladdin-film, maar door de Marokkanen die werken en vertrouwen hebben in Pikala en door Mrs. Pikala herself.

Het leven is als fietsen
Cantal Bakker: ‘Je kunt me midden in de nacht wakker maken om me het verhaal van Pikala te laten delen. Een reis waar ik zoveel passie voor heb, die begon met een klein idee en vandaag zoveel groter is dan ik ooit had gedroomd. Zoveel obstakels, uitdagingen en onvoorspelbare bochten. Maar zoals Einstein al zei: het leven is als fietsen, je moet blijven bewegen om je balans niet te verliezen! En dat doen we met Pikala, wat er ook gebeurt.’

Dit artikel komt uit Travelpro #3 van 2026. Hieronder lees je de volledige editie van het magazine gratis.

Fred van Eijk (directeur en oprichter van Travel Counsellors Nederland en België) was op Bonaire tijdens de roerige periode rondom de invasie van Amerika in Venezuela. Terwijl de media in Nederland spraken over crisis en hamstergedrag, zag hij ter plaatse een heel andere realiteit. 

‘Mijn partner en ik hebben een appartement op Bonaire. Hij woont en werkt daar, dus ik ben er vrij vaak. Wij zouden na de feestdagen samen vanuit Amsterdam teruggaan naar Bonaire. Dat leek niet goed te gaan door de invasie, maar uiteindelijk vertrokken we met enige vertraging.’

Korte duur

De beeldvorming in de media kwam volgens Fred niet overeen met de werkelijkheid op de eilanden. ‘Er was natuurlijk enorme twijfel over van alles en was er een soort run op de supermarkten, maar dat was echt van korte duur. Tijdens de coronatijd was het hamsteren op toiletpapier erger. De eerste dagen waren sommige producten er nog niet, maar na een paar dagen was dat helemaal geen punt meer, was alles weer voorradig en het dagelijks leven ging door.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Exodus

Ook de angst voor sociale ontwrichting en de komst van heel veel vluchtelingen vanuit Venezuela naar de ABC-eilanden bleek niet het geval te zijn. ‘Toen was er een angst in de media dat er heel veel Venezolanen de eilanden zouden verlaten, terwijl die heel hard werken in met name de hospitalitysector. Daar is tot op heden geen sprake van. Er is helemaal geen exodus van mensen die terug naar Venezuela gaan op dit moment. Ook daarin is het business as usual.’

Donderslag

Volgens Fred kwam de situatie voor de lokale bevolking niet als een donderslag bij heldere hemel. ‘We merkten heel erg bij de lokale bevolking, in de hotelbranche en bij mensen in restaurants, dat men dit eigenlijk wel zag aankomen. De spanning was natuurlijk al heel erg voelbaar op de eilanden met de ontwikkeling van de Amerikaanse vloot in het Caribisch gebied. Daarom was het ook vrij snel weer business as usual. De media hebben alles zeker opgeblazen, iets wat echt van invloed is op de plannen van de consument.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Vragen

Fred ziet een duidelijk verschil in hoe verschillende markten reageren. ‘Je ziet in de Canadese markt terughoudendheid. Flight Centre, een Canadese reisonderneming, maakt pas op de plaats. Onze zusteronderneming, The Travel Agent Next Door, doet gelukkig het tegenovergestelde en biedt met volop vertrouwen reizen naar de ABC-eilanden aan. Canada is een grote markt voor alle drie de eilanden. In de Nederlandse markt zie ik niet direct terughoudendheid, maar ik merk wel bij klanten en bij Travel Counsellors dat er wat vragen zijn. Ik snap ook dat de sluiting van een luchtruim, hoe kort van duur ook, een soort psychologische werking heeft. Dan zit je op zo’n eiland en je kunt er niet af en je kunt er ook niet naartoe.’

‘Er is geen enkele reden
om terughoudend te zijn’

Sterke band

‘Ik kom al twintig jaar op de ABC-eilanden. Mijn opa en oma hebben op Curaçao gewoond, dus we hebben een hele sterke band met de Dutch Caribbean. Ik heb altijd familieverhalen meegekregen, dus het heeft zeker een zwak plekje bij mij.’ In die twintig jaar heeft hij de eilanden zien transformeren. ‘De laatste jaren is Bonaire heel sterk geworden. Daarvoor zag je natuurlijk een grote verandering op Curaçao, en nu ook wel weer een vrij grote verandering met nieuwe hotels en hotels die in andere handen overgaan. Er gebeurt wel heel veel.’

Leven gaat door

Freds advies aan de branche: ‘Blijf vooral gewoon naar de eilanden reizen. We hebben ook in de Covid-tijd met toerisme heel veel kunnen doen voor de eilanden, voor onszelf, voor onze branche en voor onze klanten. Laten we het ook vooral nu in deze tijd doen. Er is geen enkele reden om terughoudend te zijn in het boeken van je reis naar Aruba, Bonaire of Curaçao. Het leven gaat door. Alles ligt in de supermarkten. Laten we het niet groter maken dan het is. Als er toch iets gebeurt, dan zal het een calamiteit worden en dan gaat het Calamiteitenfonds in werking. Maar de sluiting duurde 24 uur, dus laten we dat niet langer dan 24 uur meeslepen in onze beslissingsvorming.’

Dit artikel is verschenen in Travelpro – Caribbean – 2026. Hieronder lees je het volledige magazine.

ABC Travel bestaat 30 jaar en viert dat door met een groep van zes reisprofessionals af te reizen naar een stukje Nederland in de Caribbean: St. Maarten, Saba en St. Eustatius, in samenwerking met KLM. De reis ging langs culinaire hotspots en historische dorpen tot ongerepte natuur en kleinschalige resorts.

Een paar feitjes: St. Maarten, Saba en St. Eustatius maken deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden, maar hebben elk een eigen status. Het zuidelijke deel van St. Maarten is, net als Aruba en Curaçao, een zelfstandig land binnen het koninkrijk. Saba en St. Eustatius zijn bijzondere gemeenten van Nederland, net als Bonaire. Het noordelijke deel van St. Maarten is Frans. Samen behoren ze tot de Bovenwindse Eilanden.

Margreet de Hoog (Reisspecialist ABC Travel): ‘De start op Schiphol verloopt bijzonder prettig dankzij de Sky Priority die KLM heeft verzorgd. Tijdens de negen uur durende vlucht hebben de deelnemers alle tijd om elkaar beter te leren kennen. Zet zes vrouwen bij elkaar en de tijd vliegt voorbij. Op St. Maarten begint het avontuur op het Franse deel van het eiland, waar Grand Case en Oriënt Bay worden bezocht. De eerste indruk is positief: een leuke mix van accommodaties, een fijne mediterrane sfeer, goede wegen om per huurauto te rijden en een opvallend groene, heuvelachtige omgeving. Het verblijf is in Grand Case Beach Resort, een kleinschalig en rustig resort aan een beschutte baai. Omgeven door palmen en twee kleine stranden is dit een heerlijke plek om te ontspannen. De ligging in het vissersdorp Grand Case zorgt voor een authentieke, ongedwongen Caribische sfeer.’

Culinaire hotspot
Voor liefhebbers van goed eten is Grand Case bovendien dé plek op St. Martin. Dit charmante dorp staat bekend als de culinaire hotspot van het eiland. Hier proef je het beste van de Franse en Caribische keuken, zoals bij visrestaurant Ocean 82. Voor een echt lokale ervaring mag een bezoek aan een traditionele lolo niet ontbreken. Dit is een klein openluchteethuisje waar alles draait om de barbecue, met klassiekers als de beroemde crab and rice.

The Golden Rock
Margreet: ‘De volgende bestemming ligt op slechts twintig minuten vliegen: St. Eustatius, ook wel Statia genoemd. Een oude bijnaam is The Golden Rock, vanwege de rijke historie als belangrijk handelscentrum van het westelijk halfrond in de zeventiende en achttiende eeuw. Tegenwoordig is de rust op het eiland teruggekeerd, maar overblijfselen zoals forten, oude handelsgebouwen en de zogenoemde blue beads, slavenkralen, herinneren nog altijd aan deze periode. Tijdens een boeiende stadswandeling door Oranjestad geeft een enthousiaste gids uitgebreid uitleg over deze geschiedenis.’ De groep verblijft in het Golden Rock Dive & Nature Resort, een prachtig en zeer milieubewust luxeresort met uitzicht op de Atlantische Oceaan, gelegen aan de voet van de Quill. Deze slapende vulkaan vormt het startpunt van diverse wandeltochten op het eiland. Met een gids is het zelfs mogelijk om af te dalen in de krater, waar een verrassend groen en stil regenwoud wacht.

Duiken
Volgens Margreet is duiken op Statia een bijzondere ervaring. ‘Er zijn ruim dertig duikstekken met een uitzonderlijke hoeveelheid en diversiteit aan planten- en diersoorten. Daar komt de groep deze reis niet aan toe, maar er wordt wel gesnorkeld, waarbij al volop kleurrijke vissen te zien zijn.’

Margreet: ‘St. Eustatius kent geen uitbundig uitgaansleven. Voor lunch en diner is er keuze uit een aantal leuke restaurants in Oranjestad en uit hotelrestaurants, zoals Bobbie’s en Breeze in het Golden Rock Resort, waar volop wordt genoten van het heerlijke eten en de gezellige afterparty.’

The Unspoiled Queen
Per comfortabele ferry wordt de reis vervolgd naar Saba, liefkozend The Unspoiled Queen genoemd. Margreet: ‘En met een reden, want Saba is een wereld op zichzelf: een slapende vulkaan, begroeid met dicht regenwoud en omgeven door helderblauwe zee. Het eiland is klein, slechts dertien vierkante kilometer, maar groots in beleving: steile kliffen, kronkelende bergweggetjes, kleurrijke rood-witte huizen en adembenemende uitzichtpunten. De Sabaanse vulkaan Mount Scenery is met zijn 887 meter de hoogste berg van het Koninkrijk der Nederlanden. Een stevige wandeling naar de top voert door weelderig tropisch woud, waar varens, orchideeën en mist de sfeer bijna magisch maken. We kiezen voor de Mas’Cohones Trail, een korte en relatief eenvoudige wandelroute. Aan het einde wacht een prachtig uitzicht over Windwardside.’

Best bewaard
Onder water opent zich een tweede wereld. Saba Marine Park behoort tot de best bewaarde duikgebieden van het Caribisch gebied. Vulkanische pieken lopen steil af in de diepte en vormen een spectaculair decor voor scholen vissen, koraalformaties en nieuwsgierige schildpadden. De groep krijgt een rondleiding door het Marine Lab, waar onderzoekers werken aan het herstel van koraalriffen en het behoud van het mariene ecosysteem.

Kleinschalige hotels
Margreet: ‘ABC Travel werkt op Saba samen met een aantal kleinschalige hotels. Een deel van de groep verblijft in The Cottage Club, waar charmante houten cottages verspreid liggen in een tropische tuin met uitzicht op de groene heuvels en de oceaan. De anderen overnachten in Juliana’s Hotel, een sfeervol boutiquehotel met suites en traditionele Sabaanse cottages. Ook hier is het uitzicht op de omgeving indrukwekkend. Rondom het zwembad ligt het gezellige Tropics Café, waar zowel hotelgasten als bezoekers terechtkunnen voor een goed ontbijt, verse lokale gerechten en een cocktail. In restaurant Brigadoon, met een Friese eigenaar, geniet de groep van een heerlijk diner. Leuk detail: er staat zelfs Fries suikerbrood op het menu. Tijdens het korte verblijf bezoekt de groep ook het Harry L. Johnson Museum, de Botanical Gardens en het knusse centrum van Windwardside. Voor vertrek volgt nog een leuke eilandtour, met stops in The Bottom en St. Johns. Al met al is het een afwisselend en inspirerend bliksembezoek.’

The Friendly Island
Aan het begin van de middag vindt de vlucht naar St. Maarten plaats. ‘Spectaculair, want Saba Airport beschikt over de kortste commerciële landingsbaan ter wereld: slechts vierhonderd meter, met steile afgronden aan beide uiteinden. Ook de aankomst op St. Maarten blijft indrukwekkend, zo laag over Maho Beach.’ Nu staat het Nederlandse deel van ‘The Friendly Island’ op het programma. Het verblijf begint in Holland House Beach Hotel, een kleinschalig en sfeervol strandhotel aan de boulevard van de hoofdstad Philipsburg, met uitzicht op de cruiseschepen. ‘In het bijbehorende restaurant Ocean Lounge komen hotelgasten en locals samen voor een verse maaltijd met uitzicht op zee of een cocktail bij zonsondergang. De sfeer is ontspannen en gezellig.’

The Flying Dutchman
Margreet: ‘Het laatste verblijf tijdens deze reis is in Sonesta Maho Beach, een levendig all-inclusive hotel aan het beroemde Maho Beach, op loopafstand van Maho Village met winkels, bars en casino’s. Na diverse hotelinspecties is het tijd voor ontspanning tijdens een sunset sail cruise vanuit het bruisende Simpson Bay, een van de belangrijkste uitgaansgebieden van het eiland. Daarnaast gaat de groep snorkelen bij UnderSXM, voor de kust van Little Bay. Dit innovatieve onderwaterbeeldenpark bestaat uit meer dan driehonderd sculpturen die samen een kunstmatig rif vormen. Tijdens een begeleide tocht zwem je langs de kunstwerken, die niet alleen visueel indrukwekkend zijn, maar ook bijdragen aan het herstel van het zeeleven. Binnen een jaar ontwikkelt het park zich tot een levendig ecosysteem. Een ander, letterlijk hoogtepunt is Rainforest Adventures. De stoeltjeslift brengt de groep tot bijna negenhonderd meter hoogte. Vanaf de top ontvouwt zich een indrukwekkend 360-gradenpanorama over St. Maarten, de azuurblauwe Caribische Zee en de omliggende eilanden. Voor de afdaling is er keuze tussen dezelfde rustige stoeltjeslift of de Flying Dutchman, de steilste zipline ter wereld. Een flinke dosis adrenaline is gegarandeerd. Tot slot staat een culinaire eilandtour op het programma. De groep proeft het beste van zowel het Nederlandse als het Franse deel van het eiland, met onder meer vers vruchtensap in Marigot, een kookworkshop rond de beroemde Johnny cake, een proeverij van de legendarische Guavaberrylikeur en een lunch met lokale gerechten.’

Missie geslaagd
Met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol inspiratie vliegt de groep terug naar Amsterdam. Margreet: ‘Dankzij de door KLM verzorgde Sky Priority Service en de upgrade naar Comfort Class verloopt ook de terugreis extra ontspannen. En dan zit het avontuur erop. In één week tijd ziet de groep reisagenten enorm veel en maakt uitgebreid kennis met alle bestemmingen. Mede dankzij de toeristenbureaus en samenwerkende partners blijkt deze studiereis een groot succes. De SSS-eilanden maken diepe indruk en verrassen alle deelnemers positief. Missie geslaagd.’

Dit artikel is verschenen in Travelpro - Caribbean - 2026.

Voor de tv-serie ‘Een jaar in de Alpen’ trok Carrie ten Napel (journalist en presentatrice) voor Omroep MAX door acht Alpenlanden, van Monaco tot Slovenië. In gesprek met Travelpro vertelt Carrie over haar band met de Alpen, haar studie toerisme, het maken van de serie en waarom ze zich nog altijd thuis voelt in de bergen. ‘Komt mijn studie toerisme eindelijk een keer van pas.’

Foto’s: Paul Lensink (Omroep MAX).

De serie begint met het beeld dat Carrie de gordijnen opent. Palmbomen en een jachthaven verschijnen in beeld. ‘Misschien is dit niet het uitzicht dat je verwacht bij een trektocht door de Alpen. Een goed verhaal over de bergen begint bij de zee’, vertelt ze in de voice-over. Aan de kust van de Middellandse Zee raken de Alpen het water, zo wordt duidelijk wanneer je het opzoekt, en zo bevestigt ook Arie van ’t Hof (honorair consul-generaal). Vanuit Monaco reist Carrie per trein langs de kust naar Menton, om vervolgens door te trekken naar het hooggelegen Sainte-Agnès in Frankrijk. De tocht eindigt aan de Adriatische Zee, een oostelijke uitloper van de Middellandse Zee.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Kun je meer vertellen over je studie toerisme?
‘Ik studeerde aan het NOTKA (Nederlands Opleidingscentrum voor Toeristisch Kader), een particuliere toerismeopleiding die niet meer bestaat. Het was in Amersfoort, dat was voor mij lekker dichtbij en ik kon er met de trein heen. Ik deed er een vierjarige opleiding in twee jaar. We gingen drie lange dagen naar school en twee dagen aan zelfstudie. Ik wilde eigenlijk journalistiek gaan doen en was er ook voor ingeloot, maar heel veel mensen dachten dat ik er niet geschikt voor was. Toen ging er een aantal meiden naar NOTKA en ik was altijd wel reislustig, dus het leek mij ook wel leuk. Maar ik had niet voor ogen wat ik ermee zou willen. Ik besloot toerisme te gaan studeren en na de opleiding wel weer verder te zien. We hadden pech dat de school in het tweede jaar failliet ging. Het was veel stampwerk, het leukste vond ik mijn stage op het hoofdkantoor bij Arke Reizen in Enschede. Ik heb er drie maanden stagegelopen en kreeg ook direct een baan aangeboden, maar ik vond mezelf iets te jong om op mijn negentiende al fulltime aan de slag te gaan. Ik ben naar Oostenrijk gegaan en heb er twee jaar gewerkt en gewoond in het winter- en zomerseizoen. Dat waren twee topjaren. Nu ik voor Omroep MAX op reis ging door de Alpen zei ik: ‘Komt mijn toerismeopleiding eindelijk een keer van pas’.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Heb je nog contact met medestudenten van je NOTKA-tijd?
‘Eén vriendin is stewardess geworden en een paar anderen zijn volgens mij wel in het toerisme gebleven. Laatst kwam ik nog een klasgenoot tegen die in het toerisme terecht is gekomen, maar ik herinner me vooral dat we allemaal aan het stoeien waren tijdens die opleiding. Zeker het tweede jaar, toen we wisten dat de school failliet ging en er docenten weggingen. Het was een beetje triest eigenlijk.’

Misschien was je carrière wel heel anders gelopen als de opleiding niet failliet was gegaan.
‘Dat had zomaar gekund. De reiswereld is in ieder geval een hartstikke leuke wereld.’

'Het leukste vond ik mijn stage op
het hoofdkantoor bij Arke Reizen'

Kom je weleens in een reisbureau?
‘Nee, ik heb een partner die heel erg van het uitzoeken is. Dat is ook niet aan mij besteed. Dingen als ticketing, uitzoeken en uitrekenen vond ik tijdens mijn studie al niks. Als ik in de reiswereld werkzaam was gebleven, dan was ik denk ik de reisleiding ingegaan of stewardess geworden. Op locatie zijn, onderweg, dat avontuurlijke spreekt mij meer aan dan het uitzoeken en samenstellen van reizen.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Ze zeggen wel dat de vrouw in het gezin vaak bepaalt waar de vakantie naartoe gaat.
‘Dat is bij ons niet zo. Wij bepalen samen de bestemming, maar ik ben heel volgzaam in wat mijn man uitzoekt.’

Hij zit dus uren op de bank om dat allemaal uit te zoeken.
‘Ja, klopt. Hij kan er uren mee bezig zijn. Ik vind dat zo knap. Ik heb er de rust en het geduld niet voor.’

In de intro zeg je elke keer: ‘Als kind werd ik verliefd op de bergen’. Nu bezocht je in de serie de plekken uit je jeugd. Ben je er nog steeds verliefd op?
‘Mijn vader (Evert ten Napel, red.) was voor zijn werk sportverslaggever en -commentator en daardoor gingen we met het gezin ieder jaar naar de bergen. Ik ben het in mijn jeugd steeds leuker gaan vinden. Het werd iets vertrouwds. Voor mij zijn de bergen altijd een stukje van thuiskomen. Zeker nadat ik er een paar jaar in een afgelegen dorpje heb gewoond en gewerkt, ervaar je het toch weer anders.’

'De winters worden korter en de zomers langer,
dus steeds meer mensen gaan in de
zomer naar Oostenrijk'

Wat vinden de inwoners, die je hebt gesproken, van het toerisme?
‘Wel goed. Je ziet heel erg de verandering. Vroeger leefden ze veel meer van het winterseizoen en nu zie je dat de zomer veel meer in opkomst is. Toen ik in Zauchensee werkte, was er helemaal niks in de zomer, alleen een paar bussen met bejaarden die er een dagje doorbrachten. Ze hebben er Magic Mountains opgezet om gezinnen met kinderen naar het dorp te krijgen, omdat ze er in de zomer geen inkomsten hadden. Als je ziet hoe druk het daar nu in de zomer is, dan heeft dat effect gehad. Het hotel waar ik heb gewoond en gewerkt heeft nu een rooftopbar met glijbaan buitenom en een zwembad beneden. De winters worden korter en de zomers langer, dus steeds meer mensen gaan in de zomer naar Oostenrijk. Je kon er eerst alleen maar wandelen en picknicken, maar nu zijn er complete speelplaatsen. Wandelen kan je afwisselen met heel veel vertier voor de kinderen. Wat dat betreft is er in de afgelopen 25 jaar wel heel veel veranderd.’

Wat vind je daar zelf van?
‘Ik vind het fantastisch hoe ze het hebben aangepakt. Ik denk dat ze de bergen op een hele goede manier benutten en vind het ook heel slim. Misschien is zo’n rooftopbar met glijbaan wel een beetje te veel, maar geef ze eens ongelijk. Het is ook iets waar mensen voor gaan. Als de kinderen het leuk hebben, kunnen de ouders relaxen in de rooftopbar.’

'Het moeilijke van vakanties met gezinnen is
dat iedereen in die ene vakantieweek
moet gaan en dat je hutjemutje bij
zo’n lift op elkaar gepropt staat’

Wat vinden de inwoners van de wintersport in de Alpen?
‘Daar denken ze verschillend over. Mijn oude werkgever die dat dorp heeft opgezet, zegt: ‘Vroeger hadden we ook goede en slechte winters en goede en slechte zomers’. Andere hoteliers, waar ik mijn eerste zomer heb gewerkt, denken dat er straks geen gletsjers meer zijn. Dat vond ik best wel heftig om te horen. Ze zijn er allemaal volop mee bezig hoe ze zo goed mogelijk met het klimaat kunnen omgaan en hebben allemaal ongelooflijk veel liefde en respect voor de natuur. Maar ze worstelen er wel mee. Ik had me nooit gerealiseerd dat ze de liften steeds moesten verplaatsen, omdat de gletsjer terugloopt. Uiteindelijk zijn er gebieden waar ze stoppen met de mogelijkheid om te skiën. Daar pakken ze het op een andere manier aan en gaan ze met de tijd mee.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Je gaat zelf na het maken van deze serie nog wel met een goed gevoel op wintersport?
‘Afgelopen winter was er niet veel sneeuw in de krokusvakantie en was de afdaling naar ons appartement opgespoten. Dat vind ik wel lastig. Tegelijkertijd hebben we direct geboekt voor het volgende jaar. Het is een heel lastig onderwerp, want je wil niet opgeven waar je zoveel van houdt. Er ligt ook een verantwoordelijkheid bij de overheid, tot hoever zij het laten gaan. Het is niet zo dat skiërs de grootste belasting zijn. Het is een combinatie van heel veel factoren. Het zet je wel aan het denken, maar op dit moment denk ik niet: ‘Ik moet het niet meer doen’. Het is wel goed om er bewust mee om te gaan.’

Is het programma ook gemaakt om de kijker aan het denken te zetten?
‘Ja, deels de liefde voor de bergen, om te laten zien hoe mooi het is, maar ook om te laten zien waar de inwoners in de brede zin mee te maken hebben. Je ziet mensen uit de stad die naar de bergen trekken om hun kinderen daar te laten opgroeien, het gaat over het oorlogsverleden en dat je je realiseert dat het nu niet heel veel beter is in de wereld. Het is een programma dat je aan het denken zet, maar waar hopelijk vooral de schoonheid en de liefde naar voren komt.’

Kunnen reisprofessionals de Alpen gewoon blijven verkopen?
‘Zeker, je moet er vooral blijven komen. Het moeilijke van vakanties met gezinnen is dat iedereen in die ene vakantieweek moet gaan en dat je hutjemutje bij zo’n lift op elkaar gepropt staat. Het zou beter zijn als het meer verspreid zou kunnen, maar dan moet je de vakanties op een andere manier indelen.’

Bekijk hier de tv-serie 'Een jaar in de Alpen'.

Foto’s: Paul Lensink (Omroep MAX)

Cigdem Akin (Projectmanager Retail bij Corendon) is weliswaar geboren en getogen in Haarlem, maar haar hart klopt voor Turkije. Ze vertelt gepassioneerd over haar wortels, de verborgen parels van de Lycische kust en hoe zij het toerisme in haar ‘tweede thuisland’ de afgelopen twintig jaar heeft zien transformeren.

Kun je iets meer vertellen over je band met Turkije?
‘Ik ben geboren en getogen in Haarlem, maar Turkije heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Mijn beide ouders zijn van Turkse afkomst en zijn op jonge leeftijd naar Nederland (vader) en België (moeder) verhuisd. Mijn vader komt oorspronkelijk uit Emirdağ, een plaats in de provincie Afyonkarahisar, die bekendstaat om de sucuk (Turkse worst). Mijn moeder komt uit Kayseri, bekend vanwege pastırma (gedroogd rundvlees). Daarnaast ligt in Kayseri de Erciyesberg, waar je in de winter kunt skiën en waar je gezellige après-ski-tenten vindt, die vaak worden omgetoverd tot een festival. Ons vakantiehuis, waar wij altijd verblijven, staat in Eskişehir. Deze stad is een echte studentenstad die je kunt vergelijken met Utrecht. Naast de Nederlandse normen en waarden ben ik thuis ook opgegroeid met de Turkse cultuur, taal en tradities, zodat mijn Turkse achtergrond niet vergeten werd. Jaarlijks gaan we in het hoogseizoen gezamenlijk op vakantie naar Turkije, naar de plaats waar mijn ouders vandaan komen. Zo zie ik ook elk jaar de hele familie, wat extra leuk is, omdat we allemaal verspreid over Europa wonen. Daarnaast ben ik zelf ook vaak in Turkije te vinden vanwege mijn werk. Alles bij elkaar voelt Turkije voor mij dan ook niet als een vakantieland, maar als een tweede thuis waar ik graag kom.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Wat maakt Turkije de perfecte vakantiebestemming?
‘Wat Turkije zo bijzonder maakt, is de veelzijdigheid. Dit land heeft echt alles te bieden: zon, zee, cultuur, geschiedenis, natuur en een heerlijke keuken. Of je nu wil ontspannen aan het strand, een stedentrip wil maken of juist de natuur wil verkennen, hier kan het allemaal. Daarnaast staat Turkije bekend om de gastvrijheid; je voelt je er als bezoeker altijd welkom. Of je nu in een luxe resort verblijft of in een klein dorpje bent, je wordt overal ontvangen met een glimlach en een kop thee.’

Heb je zelf favoriete plekjes waar je graag komt in Turkije?
‘Ja, absoluut! Istanbul, de enige stad ter wereld die op twee continenten ligt, blijft voor mij magisch: een stad waar je je nooit verveelt en waar elke wijk een ander verhaal vertelt. Omdat ik daar vaak kom, begint mijn dag met een heerlijk ontbijt aan de Bosphorus, gevolgd door een wandeling langs het water. ’s Avonds kies ik er graag voor om nieuwe restaurants uit te proberen, het liefst ook met zeezicht, en soms eindigt de avond in een feestelijke sfeer. Naast de regio waar mijn familie vandaan komt, waar je het pure en authentieke Turkije ervaart, ben ik elke zomer te vinden aan de Egeïsche kust (Bodrum, Alaçatı en Fethiye). De combinatie van beachclubs, mooie baaien en stranden, sfeervolle straatjes en goede restaurants vind ik daar geweldig. Mijn vakantie sluit ik altijd af in Antalya. Veel mensen denken bij Antalya meteen aan luxe resorts, maar ze kennen de andere kant van de stad niet. Antalya heeft veel meer te bieden dan zon, zee, strand en luxe hotels. Zo verblijf ik altijd in het Akra Hotel, dat aan een lange boulevard ligt vol restaurants, cafés en barretjes. In de zomer geniet ik van de zee en de gezelligheid aan de boulevard en in de winter - wanneer ik er rond Kerst ben – maak ik hier urenlange wandelingen om helemaal op te laden voor het nieuwe jaar. Naast deze plaatsen heb ik nog een lange lijst met plekken die ik graag wil bezoeken vanwege de natuur, geschiedenis en natuurlijk de kebab. Turkije heeft 81 provincies, waarvan ik tot nu toe nog maar een derde heb gezien.’

'Turkije blijft zichzelf vernieuwen,
zonder zijn identiteit te verliezen'

Hoe heb je het toerisme in Turkije zien veranderen en hoe gaat het land zich de komende twintig jaar ontwikkelen?
‘Toen ik jonger was, draaide toerisme in Turkije vooral om zon- en strandvakanties. In de afgelopen jaren heb ik echter gezien hoe het land professioneler en divers is geworden, met meer aandacht voor kwaliteit, beleving, luxe, duurzaamheid en unieke ervaringen. Voor de toekomst verwacht ik dat deze ontwikkeling zich zal voortzetten, met een grotere focus op duurzaamheid, kleinschalige accommodaties, culturele reizen en lokale ervaringen. Turkije blijft zichzelf vernieuwen, zonder zijn identiteit te verliezen.’

Wat doet Corendon in Turkije anders dan twintig jaar geleden?
‘Waar Corendon vroeger vooral bekendstond om de traditionele zonvakanties, zie je nu veel meer diversiteit in het aanbod: verschillende doelgroepen, nieuwe regio’s en kwalitatief hoogwaardige hotels, appartementen en villa’s. Daarnaast speelt Corendon beter in op de wensen van de reiziger, zoals comfort, beleving en keuzevrijheid. Zo blijft Turkije interessant voor een steeds breder publiek.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Welke gebieden in Turkije verdienen meer aandacht van Nederlandse vakantiegangers?
‘Er zijn zoveel mooie plekken die nog relatief onbekend zijn en zeker meer aandacht verdienen, zoals de Lycische kust. Deze kust tussen Fethiye en Antalya laat een ruiger en karakteristieker Turkije zien. Denk aan turquoise baaien, kleine dorpen zoals Kaş en Kalkan, en iconische plekken als Xanthos en Myra, beroemd om de indrukwekkende rotsgraven en de kerk van Sint-Nicolaas, evenals het gezonken dorp Kekova. Voor wie strand en cultuur wil combineren, is Patara dé plek, terwijl Ölüdeniz vooral bekendstaat om de blauwe lagune en het paragliden. Actieve reizigers kiezen voor de wereldberoemde Lycische wandelroute of een tocht door de Saklıkent-kloof. Ook de Egeïsche kust (van İzmir tot aan Marmaris), waar cultuur en kustlijn samenkomen, biedt indrukwekkende bezienswaardigheden. Hier liggen eeuwenoude ruïnes in de antieke stad Efeze, het theater van Pergamon, de kalkterrassen van Pamukkale en de overblijfselen van Hierapolis, Priëne en Didim. Minder bekend, maar minstens zo aantrekkelijk, zijn het Bafameer met zijn vissersdorpjes en het bergdorpje Şirince, bekend om zijn zelfgemaakte fruitwijn en traditionele huizen. Het is een regio waar geschiedenis en authenticiteit de boventoon voeren. Buiten het Corendon-aanbod staan op mijn persoonlijke lijstje ook de Zwarte Zeekust, met haar groene landschappen, en Oost-Anatolië, waar geschiedenis, cultuur en gastronomie (kebab) samenkomen. Voor reizigers die iets anders zoeken dan de bekende badplaatsen, zijn alle bovengenoemde plaatsen echte parels. Tijdens mijn studiereizen naar Turkije stel ik bewust een divers programma samen, zodat reisprofessionals ook de minder bekende kant van het land leren kennen. De mensen die met mij zijn mee geweest op studiereis, weten inmiddels dat Turkije veel meer te bieden heeft dan luxe resorts en de standaard highlights, zoals een bazaar of een historisch centrum. Ik laat graag ook de andere kant van Turkije zien, bijvoorbeeld plekken waar locals komen, waar je de gemoedelijke sfeer van Turkije ervaart.’

'Wat Turkije zo bijzonder
maakt, is de veelzijdigheid'

Het gaat in het nieuws regelmatig over de prijsstijgingen in Turkije. Merk je dit aan de boekingen?
‘Prijsstijgingen zijn zeker merkbaar, maar ik zie dat Turkije nog steeds geliefd blijft door de goede all-inclusive formules die de hotels hanteren. Over het algemeen blijft Turkije een bestemming met een goede prijs-kwaliteitverhouding. Veel Nederlanders kiezen nog steeds voor Turkije vanwege de service, het comfort en de kwaliteit die zij ervoor terugkrijgen. Het gevoel van zorgeloosheid, comfort en gastvrijheid weegt voor velen zwaarder dan een eventueel prijsverschil. Daarom zien we dat dit geen doorslaggevende reden is om Turkije links te laten liggen.’

Welke tips heb je als het gaat om het boeken van een reis naar Turkije?
‘Mijn advies aan reisprofessionals is om Turkije niet als één product te benaderen. De verschillen per regio zijn groot, er is echt voor ieder wat wils. Door goed te luisteren naar de wensen van de klant en verder te kijken dan de bekende resorts, kun je echt waarde toevoegen en een reis samenstellen die past bij de reiziger. Heb je tips nodig? Dan ben je uiteraard altijd van harte welkom bij mij!’

Dit artikel komt uit Travelpro I van 2026. Je leest de volledige editie hieronder volledig gratis.