Als er een ruit kapotgaat, bel je de glazenzetter. Als de afvoer verstopt zit, bel je de loodgieter. Als je een aanbouw wil, bel je de aannemer. Als je de tuin opnieuw wil aanleggen, bel je een hovenier. Als de zool van je schoenen eraf ligt, ga je naar de schoenmaker. Maar als je een mooie reis wil maken, denk je dat allemaal zelf wel in elkaar te kunnen zetten?

Nog steeds vraag ik me heel vaak af waarom mensen zonder enige échte ervaring denken dit wel ‘even’ zelf te kunnen én te willen doen. En nee, ze komen niet weg met ‘ik vind reizen zo leuk’. Ik vind mijn kapsel ook heel leuk (oké, niet altijd), maar denk maar niet dat ik zelf met de schaar en een pot verf bezig ga zijn.

Tuurlijk kun je een weekendje Londen, Praag, Lissabon en Berlijn of een week zon, zee en een Europees strand zelf boeken: hotelletje, vlucht, restauranttip via TikTok. Dat snap ik ook wel. Maar een professional, die is gespecialiseerd in het boeken van allerlei soorten reizen, kan de echte leuke plekjes met je delen, want hij of zij heeft duizenden trainingen gehad, wordt continu bijgeschoold en praat met talloze branchenoten én zit dichtbij het vuur.

Maar als je al jaren een redelijk veilig weekje naar Spanje, Turkije, Portugal of Italië boekt, en daar is niets mis mee, en nu opeens denkt dat je wel een rondreis met allerlei losse componenten naar bijvoorbeeld Indonesië in elkaar kunt zetten, vind ik dat heel lastig. En al helemaal vanwege de onrustige wereld waarin wij nu leven. Want als er iets misgaat, zoals een gesloten luchtruim, wie ga je als amateur-reizen-in-elkaar-zetter bellen? De airline? Jij en duizenden anderen? Succes. Nu hoor ik die mensen denken: ‘Maar hoe vaak gaat een luchtruim dicht?’ Gelukkig niet elke week, maar er kunnen ook ongemakken dichterbij of met jezelf gebeuren.

Ik hoef het niet aan de echte reisprofessional te vertellen, want zij weten dit. Maar de reisprofessional kun je als consument in geval van nood dag en nacht bellen en heeft een zorgplicht. Dus: met één, misschien twee, telefoontjes wordt alles voor jou geregeld, tenminste als je jouw reis bij hem of haar hebt ondergebracht natuurlijk. Heb je dat niet gedaan en lekker de doe-het-zelver uitgehangen? Tja, dan sta je daar met je goede ‘ik vind reizen zo leuk’-gedrag…

Maar ook praktisch, hoe denk je een rondreis op een totaal ander continent in elkaar te kunnen zetten? Met verschillende hotels, binnenlandse vluchten? Hoe dan? En vooral waarom? Is het vanwege het geld? Denkt zo’n knutselaar het zelf goedkoper of beter te kunnen?

Toen ik die vraag stelde, was het antwoord: ‘We willen geen standaard rondreis en al helemaal niet met een groep andere mensen’. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Zet al je wensen of desnoods de hele reis op papier - omdat je het uitzoeken ervan zo leuk vindt - en ga daarmee naar de dichtstbijzijnde reisadviseur. En tadaa, duizend vliegen in één klap. Zo geniet je niet alleen van die fantastisch in elkaar gezette reis, maar ook van alle zekerheden van een pakketreis.

Maar ligt hier een taak weggelegd voor de reisbranche om telkens weer te vertellen dat het via de juiste weg echt niet duurder is, maar wel veel beter, zekerder en ontzorgder? Sterker nog, vanwege de goede en directe contacten kan een reis ook goedkoper zijn. Moeten we dit van de daken blijven schreeuwen? Telkens weer? Misschien is dat de kracht van de herhaling.

Laatst maakte ik de vergelijking: iemand werkt al jaren als professional in de rolluikenbranche. Als ik een rolluik wil, kan ik zo’n ding vast ook zelf ergens kopen. Misschien wel voor een paar tientjes goedkoper. Ophangen moet ook nog wel lukken, paar schroefjes erin en klaar, want zo denkt de amateur-reizen-in-elkaar-zetter ook. Maar als dat ding dan schots en scheef hangt en het na een dag, of überhaupt, niet meer doet, mag ik niet huilen. Eigen schuld, dikke bult, toch?

En wie bel ik dan? Precies.

Sharon Evers
sharon@travelpro.nl

Als senior reisspecialist dacht ik natuurlijk vooraf precies te weten wat me te wachten stond in Rabat: woestijnachtige hitte, Marokkaanse chaos op de weg en hier en daar wat achterstallig onderhoud van de lokale OMRIN. Met dat beeld stapte ik het vliegtuig in, richting een voor mij onbekende bestemming. Maar wie van 13 tot 16 november het ANVR-congres bezocht, weet inmiddels beter: Rabat heeft ons allemaal verrast. En niet zo’n beetje ook.

De toon werd direct gezet. Na een uitstekend ontbijt op Schiphol deden ANVR-directeur Frank Radstake, Transavia-CEO Marcel de Nooijer en de Marokkaanse ambassadeur Mohamed Basri de aftrap. Met de splinternieuwe, stille Airbus A321neo vlogen we naar Rabat, een toestel zó nieuw dat ik bijna uit beleefdheid m’n schoenen wilde uitdoen. Het geluid van deze kist, in de oude HV-kleuren gespoten, bleek net zo stil als het volume tijdens de openingsspeech op Schiphol. Vanaf dit najaar vliegt Transavia twee keer per week naar Rabat, en ik kan inmiddels bevestigen: het is een absolute citytripaanrader.

Aangekomen in Rabat begon het programma meteen op stand. In de tuin van de Nederlandse ambassadeur Dirk Jan Nieuwenhuis werden we ontvangen alsof we onderdeel waren van een koninklijke delegatie. De glazen geperste witte druiven stroomden rijkelijk, net als ons nationale 'groene water' van Freddy H. Vanaf het eerste moment leek de organisatie constant op de ontzorg-knop te drukken. Rabat zelf bleek direct al verrassend anders dan mijn vooroordelen: brandschoon, veilig, elegant en met een bevolking die gastvrijheid als nationale sport lijkt te beoefenen.

Inhoudelijk stond het congres net zo stevig als de ontvangst. De line-up was er één waar je met plezier je bed voor uit komt, met als hoogtepunt de bijdrage van Ahmed Aboutaleb, die zichtbaar trots was op de aandacht voor zijn geboorteland. Arjen van Hijum veranderde het podium moeiteloos in een podium van Boom Chicago en liet de zaal achter met kaakkramp van het lachen. Eppo van Nispen tot Sevenaer zorgde vervolgens voor een heerlijke mix van 'mindf*ck' en humor. Zijn oproep om bij terugkomst weer ouderwets het 'landingsapplaus' te herintroduceren werd massaal opgevolgd bij terugkomst in Amsterdam, tot verbijstering van een paar collega’s die, door de late uurtjes dat deel van het ochtendprogramma kennelijk hadden gemist.

De College Tour was een ander hoogtepunt. Arjan Kers deed Twan Huys verbleken en Günay Uslu bewees dat haar neefjes Cor en Don een 'Grande dame' hebben weggekaapt uit Den Haag. Twee zwaargewichten uit de touroperator-wereld, vol respect voor elkaar, op één podium: een schoolvoorbeeld van verbinding. Zeer inspirerend. 

En dan de retail. Laat ik het luid en duidelijk zeggen: Retail hóórt op een ANVR-congres aanwezig te zijn. Niet als bijzaak, niet als optie, maar als essentieel onderdeel van de sector. De retail-podiumsessie van John, Justin, June, Joyce, Leonie en Gerda brachten precies wat onze branche vaak nodig heeft: menselijkheid, relativering, humor en een vorm van nuchtere realiteit waar iedere congreszaal vrolijk van wordt. Met alle respect, waarmee ik niets te kort wil doen aan de overige sprekers uiteraard, maar zij herinnerden ons eraan dat zaken doen in de reissector boven alles people business is. Dat vertrouwen, plezier en persoonlijk contact de echte motor zijn achter onze industrie. Dat je met genoeg energie zelfs ijsklontjes kunt verkopen aan een Eskimo. Daarom mijn oprechte oproep: Retail, kom alsjeblieft in grotere getalen naar de volgende congreseditie. Jullie aanwezigheid maakt het congres completer, evenwichtiger. Bovendien was de horeca van Rabat zeer content met onze aanwezigheid.

Culinair zat er hier en daar nog wel een dingetje in. Laten we zeggen dat de buffetten hier en daar zo innovatief waren dat de tafeldiscussies levendiger waren dan het diner zelf. De gala-avond van KLM maakte veel goed; met een knaller van een afterparty zette de KLM-DJ de zaal volledig op z’n kop. Hulde aan de KLM voor een topavond.

Wat minstens zo duidelijk werd tijdens deze dagen: de ANVR bewees opnieuw haar meerwaarde. Inhoud, structuur en een organisatie die stond als een huis. Frank Radstake, Hanita van der Meer en alle ANVR-collega's verdienen daarvoor alle lof. Bij deze! ANVR bedankt, organisatie bedankt, sponsoren bedankt, deelnemers én Rabat bedankt. Het waren vier fantastische dagen. Wat mij betreft tot volgend jaar!

Erik van der Waard
Internoord Travel Group

Tijdens een recent gesprek met een ervaren reisprofessional kwam een frustratie naar boven die velen in de branche zullen herkennen. Aanleiding was een actie waarbij consumenten die rechtstreeks boeken dezelfde korting kregen als het commissiepercentage dat aan de agent werd uitgekeerd. “Wat moet je dan als agent?”, vroeg de reisprofessional zich hardop af. “Als de klant die korting wil, en dat willen ze, dan moet ik mijn hele commissie inleveren. Dan werk ik dus voor niks.”

Die zorg van de reisprofessional gaat verder dan alleen het gevoel dat je buitenspel wordt gezet. Het raakt aan een fundamenteel punt: het ontbreken van een gelijk speelveld. “De klant komt bij mij voor informatie, voor advies, voor vertrouwen. Maar zodra die ziet dat hij online bijvoorbeeld 15% korting krijgt, sta ik buitenspel. Ik moet kiezen: óf ik geef mijn commissie weg, óf ik verlies de boeking.” En dan is er volgens de reisprofessional geen sprake meer van samenwerking, maar van concurrentie op oneerlijke voorwaarden.

Wat de reisprofessional het meest steekt, is dat deze praktijk zich steeds vaker voordoet. “Vandaag is het merk A, volgende maand merk B. Er is altijd wel een rederij, bestemming of jubileumactie waarbij de commissie volledig als korting naar de consument gaat. Het is geen uitzondering meer, het is een patroon dat ik branchebreed zie. Van airlines, rederijen en touroperators tot hotelketens. Het gebeurt overal. Reserveringskosten die wij wel moeten berekenen worden online niet gerekend, partijen die alleen bij directe boekingen geen bagagekosten rekenen, er lopen (creditcard)kortingsacties, pure retailmerken die direct gaan, kortingscodes, enzovoorts. We komen steeds verder af te staan van een level playing field.”

Maar wat te denken van de andere kant van het verhaal? Reisorganisaties opereren in een hyper concurrerende markt, waarin klanten razendsnel online prijzen vergelijken. Lopen partijen die geen directe kortingen geven het risico die klant te verliezen aan andere aanbieders? Vaak (internationale) spelers zonder tussenkomst van een agent. Vanuit dat perspectief zijn kortingen een commerciële noodzaak. Bovendien zijn ze vaak tijdelijk, gekoppeld aan bestemmingen, hotelketens, rederijen, reisperioden, enzovoorts.

Maar juist daarin schuilt volgens de reisprofessional het gevaar. Als dit geaccepteerd wordt, dan is volgens de reisprofessional het einde zoek. “Dan is er straks helemaal geen retail meer. Dan is iedere reisprofessional een reisorganisatie in het klein. Iedereen voor zich.”

Hij formuleert het als een morele kwestie en geeft een voorbeeld. “Stel dat een partij zijn eigen product verkoopt tegen de nettoprijs en jou als touroperator vraagt om dezelfde reis voor de volle prijs aan te bieden. Hoe zou jij dat vinden? Niet leuk natuurlijk! Waarom doe je het dan zelf wel bij (zelfstandige) reisagenten? Van Groningen tot Maastricht doen reisagenten hun best om klanten naar jullie product te brengen, maar door dit soort acties zullen reisagenten zich tegen je keren.”

De discussie over commissie versus korting is er één die we niet langer moeten vermijden. Zeker niet als de gevolgen steeds vaker voelbaar zijn voor (zelfstandige) reisagenten die hun werk met toewijding en vakkennis doen. Wie de reisagent nodig heeft, moet hem ook serieus nemen.

Arjen Lutgendorff
arjen@travelpro.nl

Ps. Ken jij als (zelfstandige) reisagent dit soort voorbeelden? Laat ons weten wat je er van vindt. Daarnaast zijn we ook nieuwsgierig naar de mening van touroperators die samenwerken met (zelfstandige) reisagenten en kortingen geven aan directe boekers die gelijk zijn of in de buurt komen van de commissie die reisagenten krijgen. Is de reactie van de reisprofessional overdreven?

Als oud-voorzitter kan ik alleen maar terugkijken op zesenhalf mooie jaren, ondanks de zware coronatijd. Het heeft ons wel gevormd en alleen maar strijdlustiger gemaakt. Voor mij is het nu tijd om het stokje over te dragen aan een heel gemotiveerde opvolger en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Voor mij geen geraniums, daar ben ik het type niet voor. Wie weet komen we elkaar wel weer in een ander Gremium tegen. Alles wat ik van plan was, heb ik samen met Marleen Nijdam (secretaris VvKR) en het bestuur kunnen realiseren, behalve een eigen ‘marktmonitor’. Onze leden zagen er geen brood in, en dan moet je niet je eigen wil per se willen doorvoeren.

Bovendien ben ik heel blij dat we een jonge voorzitter hebben gevonden en bovenal een vrouw. Met Kim Nooyens aan het roer, samen met het bestuur van VvKR voorspel ik voor de brancheorganisatie voor kleinschalige reisorganisaties een mooie toekomst. In het grote geweld van de Booking.coms, Airbnb’s en de Microsofts blijven kleinschalige specialisten altijd een toegevoegde waarde leveren.

Ik adviseer de vereniging om haar leden (nog) meer (onderling) met elkaar te laten samenwerken op basis van reciprociteit. Te vaak zien wij nog dat een reisorganisatie bijvoorbeeld wil stoppen en dan vergeet om met de opgebouwde goodwill (in welke vorm dan ook) een collega VvKR-lid verder te kunnen helpen. Hiermee kunnen leden van VvKR alleen maar sterker worden en de saamhorigheid binnen VvKR alleen maar vergroten.

Daarnaast hebben veel leden het begrip ‘duurzaamheid’ hoog in het vaandel staan. Uiteindelijk was dit ooit ook de basis van het ontstaan van VvKR bijna 12,5 jaar geleden. Ga hier vooral mee door en bouw dit verder uit. Het handboek duurzaam en het kompas duurzaam reizen is een mooie basis naar verdere verduurzaming in de toeristische sector.

VvKR kent relatief veel startende reisorganisaties, waarvan nu nog een te groot gedeelte ook weer afhaakt na een aantal jaren. Daar kan en moet VvKR meer aandacht aan gaan besteden. In het verleden hebben we een buddy programma gehad, maar dat had niet het gewenste effect. Dus dat zal echt anders moeten.

Persoonlijk benadering, betrokkenheid, expertise en duurzaamheid is het DNA van VvKR, en dezelfde betrokkenheid moeten de leden van VvKR ook onderling toepassen.

Mijn laatste Algemene Leden Vergadering samen met een interessant congres en mijn afscheidsborrel op een hele mooie locatie in de Malietoren in Den Haag, voelde echt aan als een warm bad dat ik zeker ga missen. Heel bijzonder ook dat Frank Oostdam en Frank Radstake (beiden ANVR, red.) bij de afscheidsborrel aanwezig waren en hun persoonlijke toespraak heeft wel indruk gemaakt. Wat dat betreft is er veel in positieve zin veranderd de laatste jaren en ik ben blij dat ik daaraan mijn steentje heb kunnen bijdragen.

Ton Brinkman
Oud-voorzitter VvKR

Wanneer deze column te lezen is, is het carnavalsseizoen geopend én zijn de uitkomsten van de Tweede Kamerverkiezing net duidelijk. De voortekenen voor deze verkiezingen waren (vanuit de luchtvaartsector gezien) op z’n zachtst gezegd al niet iets om vrolijk van te worden.  Te veel politieke partijen probeerden min of meer de populariteitsprijs te winnen door te beweren voorstander te zijn van het schrappen van vluchten op Schiphol.

Een ‘brullende’ minderheid heeft hun gedrag beïnvloed. Sommigen beweren dat 452.500 vliegbewegingen op Schiphol nog steeds veel te veel zijn en dit verlaagd moet worden naar 300.000... Waarom willen ze dit niet naar nul brengen? Anderen willen de vliegbelasting verhogen, of willen belastingen op brandstof, BTW op vliegtickets (ondanks internationale afspraken), een toewijzing over hoe vaak en hoe laat je mag vliegen richting Schiphol, overstappende passagiers extra belastingen laten betalen. Waar gaan we heen? Wel hebben al deze voorstellen een aantal zaken gemeen:

• Ze houden geen rekening met de impact op ons investeringsklimaat in Nederland, noch met de economische schade voor luchtvaartmaatschappijen, hotels, taxibedrijven, afhandelaars, maar ook reisorganisaties et cetera.
• En de daaruit voortvloeiende gevolgen voor hun werkgelegenheid. De gevolgen hebben we allemaal vorig jaar nog kunnen ervaren en niemand zit te wachten op een herhaling hiervan.
• Verder houden ze er geen rekening mee hoe de rest van de wereld naar ons land kijkt; Nederland is niet hét centrum van de wereld. Veel van de voorstellen zullen transferpassagiers ertoe aanzetten andere luchtvaartmaatschappijen te kiezen, met andere overstapplaatsen. Wellicht zal een groot deel van de vertrekkende passagiers uit Amsterdam (...) naar Brussel, Keulen, Düsseldorf gaan en van daaruit het vliegtuig nemen. En hoe zal men daar naartoe gaan? Vul het zelf maar in en die komen het klimaatakkoord zeker niet ten goede!
• Ze kijken niet eens naar het alternatieve plan dat bijvoorbeeld BARIN, ANVR en andere industriële partners hebben voorgesteld.
• en last but not least bieden ze geen alternatief voor de enorme vraag naar mobiliteit.

Laat het glashelder zijn: net als velen ben ik er ook groot voorstander van om van onze industrie de meest duurzame vorm van transport te maken. Minder lawaai (in de huidige wetenschap dat 90% van de klachten van nog geen 10% van de officieel geregistreerde klagers afkomstig is), minder CO2-uitstoot; het is onze ‘licence to operate’. En ja, ik steun de trein (want ik gebruik deze elke dag voor woon-werkverkeer) en ben met velen geen voorstander van onbeperkte groei.

Het wordt hoog tijd dat de politiek ook de alternatieve plannen bestudeert én serieus neemt om dezelfde doelen te bereiken als de minister voor ogen heeft. Ambtenaren weten op papier alles beter, maar de praktijk bewijst bijna altijd anders en komt er in de realiteit meestal weinig van terecht. Alleen samen kunnen we een duurzame toekomst realiseren. Of deint de politiek straks ook weer mee op dé carnavalshit van de Snollebollekes…?

Cyriel Oude Hengel
EVA Airways

't Ouwe gezegde 'allêên 'n piepend wiel kriegt smeersel' is d'r blijkbaar nie bij die verantwoordelijke lui van de nachtvluchten van Schiphol ingegaan.

't Is in m'n ogen niet zo'n kunst om wat te doen tegen die vliegtuigen die zoveel herrie schoppen. Gewoon 's nachts niet meer vliegen, of zorgen dat de grootste herriemakers 's nachts nier meer welkom zijn in de lucht.

Wat ik hoor van m'n maatjes in 't reiswereldje? Luchtvaartmaatschappijen met die ouwe bakken, laat ze maar extra betalen om op Schiphol te landen. Een soort lawaaibelasting. Ik snap wel dat de baas van Transavia nijdig is. Ze steken geld in nieuwe stille vliegtuigen en dan mogen ze minder vliegen. En waarom mag Transavia niet 's nachts vliegen en die ouwe kisten wel? Als je investeert in stil spul, wil je d'r ook wat voor terugzien.

En wat wil ons volkje? M'n klanten geven d'r niet veel om. Of 't nou 't krieken van de dag is of hartstikke laat, maakt hun niks uit. Dat hoor ik ook van andere reisboeren. Ik vraag me af of er klanten zijn die zeggen: "Ik wil niet midden in de nacht vliegen, da's sneu voor de mensen die daar wakker van liggen."

Ik hoorde laatst iemand zeggen: "Verplaats je eens in die mensen die wakker worden van die vliegtuigen." Kunnen wij reisknapen daar wat mee? We moeten ook informeren over groen doen. Moeten we dan ook nog over die herrie beginnen? Toen ik begon over dat die lui zelf kozen om bij Schiphol te wonen, zeiden ze dat ik niet moest wijzen, maar zelf moest kijken wat te doen.

In de krant voor de wakkere lui (die wel goed slapen?) las ik dat die Steven van der Heijden van Corendon 't wel prima zou vinden als 't wat rustiger werd in de nacht. Hij zegt: "We bestaan als airline eigenlijk pas sinds 2011. Toen was het aantal nachtslots al bevroren. We konden maar heel geleidelijk een positie opbouwen, waardoor we een enorm nadeel hebben vergeleken met Transavia en ook TUI."

Over dat 'nachtgedoe' van Schiphol... Kom je daar 's nachts aan, is 't maar een schrale bedoening met de trein. Was de overheid daar niet mee bezig? Of maken die treinen ook teveel kabaal 's nachts?

Natuurlijk hebben veel mensen last van 't lawaai, Schiphol ligt midden in 't drukste stuk van ons land. En in de regio dan? "’t Is stil hier aan de overkant" zingen Suzan, Freek en Snelle en dat willen ze aan de overkant (waar je raam 's nachts gewoon nog open kan blijven staan) ook zo houden.

'Allêên 'n piepend wiel kriegt smeersel'. Na 't nieuws over de herriekisten zal het oud-Hollandse gezegde misschien wel landen? Als 't geluid echt irriteert, dan komt men in actie. Maar eerst de grootste herriemakers aanpakken. Onze eigen 'Hollandse' vliegboeren horen d'r volgens mij niet bij. 't Zal nog wel lang blijven rommelen en piepen met die nachtvluchten.

Ik moet opstappen. Mensen helpen die effe weg willen.

Een Hollandse reisboer(in)

Ja hoor, Schiphol moet krimpen! Alsof we allemaal, zoals in een magische truc, plotseling een maatje kleiner kunnen worden. “Abracadabra, Schiphol, je bent gekrompen!” En dan poef! Daar gaan onze mini-vliegtuigen.

Maar wacht even, laten we eens nadenken over deze onzin, want die mensen gaan vanaf een ander vliegveld het milieu om zeep helpen.

Je denkt toch niet dat we een nieuwe naam voor onze nationale luchthaven gaan bedenken als ‘Kleinhol’, of erger nog, ‘Microhol’? Dat zou toch net zo belachelijk zijn als te veronderstellen dat passagiers dan niet een andere luchthaven gaan gebruiken?

Stel je voor, je vrienden vragen waar je naartoe gaat en je antwoordt vol trots: “Oh, ik vertrek vanaf ‘Miniveld International Airport’!” Klinkt als een pretpark voor hobbits, toch? Of nog erger, “Ant Airport” omdat je nu vanaf Antwerpen vliegt. Echt, laten we de logica bewaren en gewoon bij Schiphol blijven.

Maar serieus, als we het vliegverkeer willen verminderen, laten we dan eerst naar duurzame oplossingen kijken. Misschien kunnen we vliegtuigen aandrijven met lachgas, dan kunnen we tenminste vrolijk blijven terwijl we milieuvriendelijk vliegen! Of laten we allemaal onze handen uitsteken en in formatie vliegen, zoals een zwerm vogels. Dat zou een spektakel zijn!

Dus, beste mensen, laten we de krimp van Schiphol met een korreltje humor nemen. Laten we op zoek gaan naar innovatieve manieren om het milieu te sparen en onze vliegvelden in volle glorie te laten schitteren. En wie weet, misschien zien we binnenkort wel vliegende auto’s of teleportatie, dat zou pas echt een krimp zijn waar we allemaal van kunnen genieten!

Tom van Apeldoorn
Uitgever TravelMedia

Robuuste maatregelen om het virus terug te dringen werden in rap tempo opgevolgd met het testen van bezoekers bij aankomst toen de grenzen heropend werden. Zo konden wij toeristen al in een vroeg stadium op een veilige manier verwelkomen. De zogeheten Aruba Health & Happiness Code, een gezondheids- en veiligheidsprogramma met strikte hygiënenormen waar alle bedrijven die zich met het toerisme bezighouden aan moeten voldoen, zorgde ervoor dat we de veiligheid van zowel onze inwoners als onze bezoekers daadwerkelijk konden waarborgen. De samenwerking tussen de overheid en de private sector en de veerkracht van de bevolking als geheel speelde hierbij een onmisbare rol.

De pandemie heeft de eerder ingezette langetermijnstrategie om een duurzaam toerismebeleid te ontwikkelen verstevigt. Niet in de laatste plaats vanwege het veranderende reisgedrag van bezoekers en het almaar veranderende toerismelandschap.

Door meer kleinschalige belevingen te ontwikkelen en te promoten spelen wij in op de toenemende behoefte van reizigers om in intiemere kring aan activiteiten deel te nemen. Wij noemen dit signature experiences. Dit kunnen culinaire ervaringen met het eigen gezelschap zijn zoals een luxe picknick op het strand, of het inhuren van een privé-chef in de eigen vakantiewoning, wat steeds meer aan populariteit wint. Ook zijn er steeds meer aanbieders van eco-tours om met een beperkt aantal mensen op een verantwoorde manier de natuur te verkennen.

Het uitdragen en preserveren van het veelzijdige culturele aanbod is en blijft ook een belangrijk speerpunt, evenals het positioneren van Aruba als dé workation-bestemming binnen het Caribisch gebied. Zo trekken wij steeds meer digital nomads en andere mensen aan die op afstand kunnen en willen werken. Met een speciaal workation-programma kunnen mensen tot wel 90 dagen achtereen op het eiland verblijven en een wezenlijke bijdragen aan de lokale economie leveren en zich tegelijkertijd echt onderdompelen in het lokale leven.

Waar we in de afgelopen paar jaar steevast spraken van ‘bouncing back’ spreken we nu uitsluitend over ‘bouncing forward.’ De vraag is wat we met ‘bouncing forward’ precies willen bereiken? Het antwoord daarop is meerledig. Aruba bestaat nog steeds bij de gratie van het toerisme, dat verander je niet op korte termijn. Met de komst van enkele nieuwe hotels wordt aan de wensen van een divers publiek voldaan. De Europeaan die tijdens zijn verblijf met de lokale cultuur in aanraking wil komen en de Amerikaanse toerist die van een ontspannen wellnessvakantie op niveau wil genieten, blijven allebei even welkom. Wel is het van belang dat we het kwaliteitssegment van het toerisme blijven aanboren en ervoor zorgen dat we de natuur niet afbreken. Dat toekomstige generaties nog steeds van hun dushi eiland kunnen genieten en dat Tripadvisor Eagle Beach over tien jaar nog steeds tot beste strand in het Caribisch gebied uitroept. En daardoor is het toverwoord niet langer herstel, maar behoud.

Ronella Croes
CEO Aruba Tourism Authority

Soms steek ik wel eens ergens mij hand voor op waarvan ik dan later denk... hoe ben ik hier nou toch in verzeild geraakt. Zo ook een paar maanden geleden toen er via de ANVR een oproep kwam om namens de branche mee te werken aan het MBO kwalificatiedossier.

Op kantoor hebben we het geregeld over het gat tussen wat studenten op de toerisme opleidingen leren en de praktijk en hoe zonde het is dat dit weinig op elkaar aansluit. Als je daar dan een stevige mening over hebt moet je je ook inzetten als er om input wordt gevraagd, vond ik. Inmiddels ben ik, samen met de collega’s van TUI en Reiswerk, al een aantal maanden betrokken bij het opstellen van dit nieuwe kwalificatiedossier.

Het vraagstuk gaat niet alleen over de toerisme opleidingen, maar ook over de synergiën met aanverwante opleidingen, zoals leisure & hospitality en horeca. De vraag vanuit de overheid is om te kijken of er in plaats van meerdere dossiers één kwalificatiedossier kan worden opgesteld. Dit zodat er vanuit de breedte meer studenten instromen op de opleidingen waar wij het als sector uiteindelijk van moeten hebben. Voor iedereen dus van belang!

Dit is dan ook een oproep; wil je meedenken als achterban? Laat het vooral weten.

Heb je de mogelijkheid om betrokken te zijn bij de verschillende opleidingen, in een denktank of als gastdocent bijvoorbeeld… Steek je hand een keer op! We worden er aan het eind van de rit allemaal beter van.

Milka van Dam

De trein wint terrein. Vakantiegangers denken na over hun ecologische voetafdruk en reizen vaker over rails. Bedrijven kleuren hun reisbeleid groen en geven in groeiende mate voorkeur aan de trein. Natuurlijk, ze voelen de maatschappelijke druk en weten dat het buiten de fiets, zeilboot en benenwagen, met afstand de meest duurzame manier is van reizen. Voor wie het nog niet weet: de trein stoot gemiddeld maar liefst 7 keer minder CO2 uit dan zijn gevleugelde vriend. Maar ook vanuit een zakelijk perspectief blijkt de trein een slimme keuze. Deze reist buitengewoon comfortabel; mét beenruimte, stroom, internet; zonder eindeloze wachtrijen bij het inchecken. Wat de CFO helemaal waardeert: je reistijd kun je verzilveren als werktijd.

Is het dan alleen maar rozengeur en maneschijn? Nee, zeker niet. Mijn oprechte treintrots kent kritische kanttekeningen. Er valt nog een wereld te winnen op het gebied van boekingsgemak en uniformiteit door heel Europa. De CER trekt deze kar op Europees niveau. De Community European Railway maakt zich hard voor groen en gebruiksvriendelijk reizen door Europa en vertegenwoordigt niet minder dan 60 Europese spoorwegmaatschappijen. En dat is ook gelijk de uitdaging; 60 partijen, dan botst er altijd wel iets. 

De CER heeft voor 2025 concrete verbeterpunten opgesteld die samen de hele klantreis rondom het Europees treinreizen moet verbeteren. Kort samengevat: een treinticket moet eerder kunnen worden gekocht, tenminste 6 tot 12 maanden van tevoren. Reizigers moeten kunnen rekenen op een meer accurate en voorspelbare dienstregeling. Tickets moet je makkelijker op veel plaatsen kunnen kopen, en moeten digitaal zijn. Wanneer de reis door meerdere vervoerders wordt uitgevoerd, zou één ticket moeten volstaan, waarbij de wirwar aan reisvoorwaarden bij samengestelde reizen moet worden verduidelijkt. En bij storingen wil de CER dat reizigers beter en sneller worden geïnformeerd, zodat ze hun reisplan op tijd kunnen aanpassen zonder extra kosten te maken.

Iedereen die regelmatig de internationale trein boekt zal deze doelen omarmen, maar zich tegelijkertijd afvragen waarom dit anno 2023 nog niet voor elkaar is. Iets om je voor te schamen? Ik wil er niet aan, al is het maar omdat treinschaamte niet allitereert. Met 60 spoorwegmaatschappijen is één gestroomlijnde klantreis een puzzel die lastig te leggen is en nooit af is. Vanuit dat besef ben ik trots op de meters die we de afgelopen jaren wel samen hebben gemaakt. 

Misschien is het mijn onmetelijk optimistische karakter, maar ik ben trots op alle verbeteringen die komende tijd worden gerealiseerd. Ik denk aan de versnelde route naar Berlijn; de nieuwe generatie treinen van IC Brussel, die vanaf volgend jaar in 2 uur naar de Belgische hoofdstad rijden - en daardoor bij Thalys meer capaciteit vrijmaakt voor reizen naar Parijs. Ik denk aan extra douanefaciliteiten in Amsterdam, waarmee de instapcapaciteit voor Eurostar wordt vergroot; maar ook aan de ontwikkeling van de Moove API waar reisagenten mee kunnen koppelen en meer boekingsgemak gaan ervaren. Echt, we zitten op het goede en groene spoor. Dat zie je. Dat voel je.

Caroline Bik
NS International

https://issuu.com/travel-pro/docs/travelpro_2