In het kort

  • Jake Colebourn van Wild Ride Sled Dogs in Vuokatti, Finland, pleit voor een ethische aanpak van huskysafari’s waarbij welzijn van de honden centraal staat.
  • Voor reisagenten is het essentieel om kwalitatieve van massaproductie-kennels te onderscheiden door te letten op fokbeleid, geur en interactiemogelijkheden.
  • Colebourn adviseert terughoudendheid bij het zelf laten besturen van sledes door onervaren toeristen om zowel fysiek letsel als schade aan de honden te voorkomen.


In de uitgestrekte, besneeuwde wildernis van de Arctic Lakelands in Finland bezocht Travelpro’s Arjen Lutgendorff de Engelsman Jake Colebourn. Hij biedt in Vuokatti met Wild Ride Sled Dogs de mogelijkheid om de magie van het sledehondenrijden te ervaren. Waar veel kennels in Lapland kiezen voor massaproductie en snelle toeristische ritjes, gooit Jake het over een andere boeg.

Hoe is jouw passie voor sledehonden begonnen?

‘Doordat we vroeger thuis altijd honden hadden. Toen ik zes jaar oud was, gingen we van Groot-Brittannië naar Finland voor een vakantie om de Kerstman te ‘zoeken’. Tijdens die vakantie maakten we een korte huskysafari. Ik vond het als kind absoluut geweldig om die honden als een team te zien samenwerken. Mijn vader kocht daarna boeken over sledehondenraces en las die aan mij voor als verhalen voor het slapengaan. Toen ik elf was, verhuisden we definitief naar Finland en begon mijn vader te werken bij een huskykennel. Ik was daar elk vrij moment te vinden. Sindsdien is het in een stroomversnelling geraakt. Ik heb bij veel verschillende plaatsen gewerkt om zo veel mogelijk manieren van aanpak te leren. Sinds mijn achttiende werk ik fulltime met sledehonden, maar eigenlijk ben ik er al mee bezig sinds mijn twaalfde.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Je bedrijf heet Wild Ride. Zit daar een speciale betekenis achter?

‘Ja, dat is een eerbetoon aan mijn vader. Het was een droom van ons beiden om ooit deel te nemen aan de lange races in Alaska, zoals de Iditarod. Helaas is hij een aantal jaar geleden overleden aan kanker. Enkele van zijn laatste woorden waren: ‘It’s been a wild ride’. Daarom draag ik hem altijd bij me via de naam van mijn bedrijf.’

Je spreekt vaak over je honden als ‘atleten’. Wat maakt hen zo bijzonder?

‘Mensen onderschatten vaak waartoe deze honden in staat zijn. Het zijn extreme atleten. Wij hebben honden met een stamboom voor langeafstandsraces, zoals de Alaskan Husky. Sommige van onze honden hebben de Iditarod in Alaska gelopen, een race van 1.600 kilometer, of races in Noorwegen van 650 tot 1.200 kilometer. Een van mijn honden, Gaswell, heeft de Iditarod zelfs twee keer gelopen. Het is voor mensen soms moeilijk te begrijpen hoe sterk en enthousiast ze zijn om honderden kilometers achter elkaar te rennen. Ik zie mezelf dan ook als een coach van een team atleten; ik weet precies welke hond op welke positie het beste tot zijn recht komt.’

Waar komt die enorme energie en die drang om te rennen vandaan?

‘Dat zit puur in de fokkerij; geduld is niet hun sterkste kant. Wanneer ze bewegen, komen er stoffen zoals dopamine en serotonine vrij in hun hersenen, wat voor hen een beloning is. Het is voor hen alsof ze een snoepje krijgen. Je ziet het aan het springen en blaffen; ze haten wachten en willen gewoon gaan. Zodra je het starttouw loslaat, worden ze vaak doodstil, omdat ze eindelijk mogen doen wat ze het liefste doen. Je kunt ze ook niet dwingen om te rennen; als ze niet willen, stoppen ze gewoon en krijg je ze niet meer vooruit.’

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Hoe zorg je voor het welzijn van de honden, ook buiten het winterseizoen?

‘Het mentale welzijn is net zo belangrijk als het fysieke. We hebben plekken waar de honden samen kunnen rennen en gewoon ‘hond’ kunnen zijn: gaten graven, spelen en socialiseren. Ook in de zomer moeten ze gelukkig blijven; dat bepaalt hoe ze in de winter werken. Net als mensen hebben honden afwisseling en rust nodig, anders raken ze verveeld en verliezen ze hun motivatie. Daarom wisselen we de teams ook regelmatig af. Ik woon zelf in een caravan bij de honden, zodat ik er direct ben als er ’s nachts iets aan de hand is of als er wilde dieren zoals beren of wolven in de buurt zijn. Ik wil nergens anders wonen dan bij mijn honden.’

Wat gebeurt er met honden die te oud worden om te racen?

‘Ze verdienen een goed pensioen. Ze zijn niet alleen bedoeld om geld te verdienen; het is mijn passie en mijn leven. We hebben momenteel drie gepensioneerde honden van tien en elf jaar oud. Eén is volledig met pensioen, een ander rent nog af en toe voor de lol, en de derde rent soms nog beter dan de jongere honden. Het is onze taak om te zien wanneer een hond moe wordt voordat het zover is, zodat ze hun motivatie niet verliezen.’

Heb je tips voor toeristen om een ethisch verantwoorde kennel te herkennen?

‘Dat is lastig, maar er zijn ‘red flags’. Grote bedrijven die niet gespecialiseerd zijn in honden, of nieuwe bedrijven die plotseling meer dan honderd honden hebben, zijn soms verdacht. Een goede graadmeter is hoe de honden ruiken: gelukkige honden produceren een feromoon bij hun kop dat naar bloemen ruikt. Als een hond slecht ruikt, is hij vaak niet gezond of gelukkig. Ook de manier van fokken is belangrijk; wij fokken in de lente zodat pups in de zomer geboren worden. Bedrijven die puur pups fokken voor de winter zodat toeristen leuke foto’s kunnen maken, handelen niet ethisch.’

Je kiest ervoor om klanten vaak te laten zitten in de slede in plaats van zelf te laten sturen. Waarom is dat?

‘Ik probeer dat inderdaad te veranderen. Hoewel klanten het vaak zelf willen doen voor hun bucketlist, vereist het veel fysieke vaardigheid. Onervaren bestuurders kunnen zichzelf ernstig blesseren, maar ze kunnen ook mijn honden beschadigen. Een hondenleven is niet vervangbaar zoals een sneeuwscooter. Bovendien begrijpen de honden mijn commando’s en stem; bij een vreemde die in paniek raakt of orders vergeet, kunnen er ongelukken gebeuren. Ik wil dat klanten hier vertrekken met meer kennis over de honden dan alleen een mooie foto. Ik bied dan ook de mogelijkheid om na de rit tijd met de honden door te brengen in de ren, gevolgd door een lunch waarbij ik mijn filosofie uitleg. Mensen vinden het geweldig om echt tijd met de honden door te brengen wanneer ze loslopen; dat zie je bijna nergens anders in de winter.’

Key takeaways

Focus op ethiek
Reisagenten kunnen hun waarde toevoegen door te adviseren over verantwoorde huskysafari’s die het welzijn van de dieren prioriteren boven toeristische massaproductie.

Veiligheid voorop
Het ontmoedigen van zelf sturen door onervaren toeristen voorkomt ongelukken en beschermt het welzijn van de honden, wat essentieel is voor een verantwoorde reiservaring.

Educatieve meerwaarde
Klanten die meer leren over de honden en hun verzorging, ervaren een rijkere vakantie; benadruk deze diepgang bij het verkopen van dit type reizen.

Dit artikel komt uit ‘Travelpro – Winter’. De volledige editie lees je hieronder volledig gratis.